Бір жыл бойы беймәлім дерт меңдеп, ақырындап сөніп бара жатқанмын. Ал кеше келінімнің қант салғышқа ақ ұнтақ қосып жатқанын көзім шалды…
Бұрынғыдай үстелде тұрған фарфор қант салғыш — дала гүлдерінің аңғал өрнегімен безендірілген — енді маған аждаһаның аузындай көрінді. У шашуға дайын тұрғандай.
Кеше өз көзіммен көрдім: Айнұр — ұлымның жары — періштедей жымиып, саусақтарымен кішкентай қалташықтан әлдебір ақ ұнтақты қантқа қосты.
Бір жыл. Бір бүтін жыл көлеңкеге айналып бара жаттым. Әлсіздік, бастың тұманданып кетуі, тұрақты жүрек айнуы… Дәрігерлер мұны «жас ерекшелігімен», «психосоматикамен» түсіндіре салды.
Мен де сенуге шақ қалдым. Бірақ енді түсіндім — менің жай-күйіме себеп болған нәрсе — ас үй үстелінде тұр.
— Тағы да ештеңе жемедіңіз бе? — Айнұрдың үні тым балғын, жабысып тұншықтырардай. — Күш жинауыңыз керек. Данияр уайымдап жүр.
Ол алдыма сұлы жармасынан жасалған ботқаны қойды. Ортасында қант салғыштан алынған ақ қанттың ізі — аппақ шоғыр.
Мен қанттың еріп жатқанын қарап отырдым да, жон арқамнан мұздай үрейдің жыланша сырғып бара жатқанын сездім.
— Рақмет, Айнұр. Бірақ тәбет жоқ, — дедім анық емес, бірақ таңғаларлықтай нық үнмен.
— Тағы да басталды ма? Біз келісіп едік қой — мені тыңдайсыз деп. Данияр үшін.
Ол қарсы алдыма отырды. Мінсіз маникюр, үлкен қоңыр көздері — өтірік аяушылыққа толы. Бір сәт, шынымен, бәрі менің қиялым емес пе деген күмән туды.
Бірақ мен оның сол таңертең мен ұйықтап жатыр деп ойлаған сәтіндегі асығыс қозғалысын анық есіме түсірдім. Ол кезде ол жымиып тұрған жоқ.
— Айнұр, бізге сөйлесу керек, — деп, ботқаны өзімнен итеріп қойдым.
— Әрине, апа. Сізді тыңдап отырмын.
— Данияр екеуің жеке тұрғандарың дұрыс болар. Өз пәтерлерің бар ғой.
Жымиысы өзгермегенмен, көзқарасы мұздай, сараптай қарады. Аяқ астынан істен шыққан затқа қарағандай.
— Сізді жалғыз қалай қалдырамыз? Сіздің жағдайыңызда бізсіз ештеңе жасай алмайсыз. Данияр бұған ешқашан жол бермейді. Ол сізді қатты жақсы көреді.
Ол «жақсы көреді» дегенді ерекше екпінмен айтты — бұл оған үлкен артықшылық беретін сөз еді. Расында солай.
Ұлым, менің Даниярым, осы әйелді өз анасының қамқор періштесі санайтын.
— Маған тек тыныштық керек, — дедім шын ниетіммен.
— Бұл сіз емес, бұл — аурудың сөзі, — деді Айнұр жұмсақ үнмен. — Біз сізді қалпыңызға келтіреміз. Айтпақшы, Данияр керемет бір нотариус тапты. Үйді сыйға беру туралы құжатты дайындайық деп шештік. Бәрі сіздің көңіліңіз тыныш болсын дегеніміз.
Ол менің болашақ өлімімді нан алуға бара жатқандай табиғи түрде сөз етті. Құрбанына қақпан құрып үлгерген жыртқыш.
— Ойланып көрем.
Сол кеште, олар киноға кеткенде, қолғап киіп алдым да, қант салғыштағының бәрін пакетке салдым.
Қоқыс шелектен сол кішкентай қалташықты таптым. Іші бос емес екен. Бір шымшым ұнтақ қалыпты. Оны дәрі құтысына салып, жасырып қойдым.
Мен енді білдім: бұл — дерт емес. Бұл — соғыс. Енді мен әлсіз кемпір емеспін. Мен баласын қорғап қалған анамын.
Өмірім шпиондық триллерге айналды. Енді өзімнен басқа ешкімнің тамағын жемейтін болдым. Ас үйге кірсем, есікті іштен іліп аламын.
Айнұрдың сұрақтарына жай ғана жымиып жауап беретін болдым: «Диета ұстап жүрмін, жаным. Дәрігер солай деді». Дәрілерді тек өзім ашқан қаптамадан ғана ішем.
Айнұр бәрін бақылап жүрді. Оның «мейірбан» бейнесі сөгілуде еді. Бір күні дәрі қобдишамнан менің қан қысымға арналған дәрілерімді ауыстырып жатқанын ұстап алдым. Бір-бірінен айырмасы болар-болмас.
— Ойбай, апа, мен тек реттеп бермек болға
м. Өзіңіз шатастырып алған сияқтысыз, — деп сыңғырлап күліп ақталды.
Кешке ұлыммен ауыр әңгіме болды.
— Апа, не болып жатыр? Айнұр «паранойяға түстіңіз» дейді. Оны дәрі-дәрмегіңізге араласты деп кінәлап жатыр екенсіз. Білесіз бе, оған бұл өте ауыр тиюде. Ол сіз үшін түн ұйқысын төрт бөлуде, ең мықты дәрігерлерді іздеуде, ал сіз…
— Данияр, ол мені алдап жүр.
— Жетер енді! — деп, орнынан ұшып тұрды. — Оған өз пәтерінде тыныш өмір сүрген жеңіл болар еді. Бірақ ол сізге шын көңілмен қамқор болып жүр! Не үшін сонша қарсы боласыз?
Ол мені тыңдамай тұрды. Айтып тұрғаны — Айнұрдың сөзі, сол үнмен. Менің әрбір сөзім оған есі ауысқан қарттың сандырағы сияқты естілуде.
Шарықтау сәті күтпеген күні туды. Олар нотариуспен бірге келді.
— Апа, тосынсый! — деп сыңғырлады Айнұр. — Бұл — Филип. Біз сыйға тарту құжатымен енді жүрмейік деп шештік.
Данияр да қасында тұрды. Көзін тайдырып. Ұялғаны анық, бірақ ерік беріп қойған. Олар мені жан-жақтан қысып келді.
Мен кітабымды жай ғана жауып қойдым…
