Күйеуінің отбасылық саяжайды жасырын сатып, шешесіне олардың үйінің жанына пәтер алып бергенін естіген Айгүл туыстарына лайықты сабақ беруге бел буды.
Айгүл жаймен ғана орындыққа отыра кетті. Аяғының астынан жер сырғып кеткендей болды. Көзі қарауытты, ал аузындағы тіл байланып, дыбыс шығара алмады. Бақшадағы көрші Қанат апайдың қоңырауы жай түскендей әсер етті.
– Сен білмей жүрсің бе, Айгүл? – деді Қанат. – Сендердің саяжайды бір отбасы Алматыдан сатып алыпты. Қазірдің өзінде жаңа шарбақ орнатып, алма ағаштарыңды кесіп тастапты. Мен сендер баяғыда сатуға келістіңдер деп ойлағанмын…
Айгүл қолындағы суретке қарады — ол мен Бауыржан отыз жыл бұрын бірге отырғызған бақтың алдында тұр. Әр ағашы, әр қияр-қызанағы есінде. Енді бәрі жоқ па?
Сыртқы есік тарс етті. Бауыржан демігіп, аяқ киімін шешіп, ішінара өз-өзіне бірдеңе әндетіп жүр.
– Бауыржан, – деді Айгүл естілер-естілмес үнмен. – Сен саяжайды сатып жібердің бе?
Күйеуі бір сәтке қатып қалды, бірақ күртесін шешуді жалғастырып, ештеңе болмағандай түр танытты.
– Мен саған айтып отырмын! – Айгүл орнынан атып тұрды. – Маған жаңа Қанат апай қоңырау шалды. Ол жерде жаңа қожайындар жүр екен!
Бауыржан көзін тайдырып, асүйге кірді.
– Айгүл, енді неге шулайсың? Иә, саттым. Бізге енді ол керек емес. Алпысқа келдің, мен алпыс үштемін. Демалғанымыз дұрыс қой, бақшада шапқылағаннан гөрі.
– Ал мен ше? Сен бір ай бұрын «құжаттарды қайта рәсімдеп жатырмын» деп айттың!
– Саған ауыр тимесін дедім… – деді ол тоң-торыс, тоңқайып тоңазытқышты ашып жатып.
– Ауыр тимесін?! Қазір менің күйім саған жеңіл болып көрініп тұр ма?
– Шамалы ашуға бой алдырма. Қалай болғанда да, бәрібір білер едің. Ақшаны тиімді жұмсадым.
– Қалайша тиімді?
Бауыржан ақыры оған тіке қарады:
– Анам көшіп келеді. Қасында болайық деп, жанымыздағы үйден пәтер сатып алдым.
Айгүлдің көзі бақырайып кетті.
– Сен менің саяжайымды сатып, анаңа пәтер алып бердің бе? Менімен кеңеспей?!
– Айгүл, анам сексен төртте. Жалғыз тұру қиын. Енді жанымызда болады. Көмектесе аламыз.
– Біз? – Айгүлдің бойынан мұз жүріп өткендей болды. – Менен бұл «бізге» рұқсат сұрадың ба? Ол мені отыз бес жыл бойы азаптап келді ғой!
– Жоға, тағы да ескі әңгімені бастама! – деп қолын бір сілтеді Бауыржан. – Анам саған жаман қараған жоқ.
– Жаман қарамаған?! – Айгүл зәресін тия алмай күлді. – Әр келген сайын ыдысты қайта жуады, «сен дұрыс жумайсың» дейді! Демалыста жүргенде перделерімді лақтырып тастады, орнына өзінің «дұрысын» іліп қойды! Немерелерімнің көзінше мені қалай тәрбиелеймін деп сынайды! Енді күн сайын осында келе ме?
Бауыржан аяғынан аяққа ауысып тұрды.
– Соңғы жылдары саяжайға тек сен ғана барып жүрдің ғой. Маған керегі жоқ еді.
– Ал маған керек! – деді Айгүл көзінен жас шығып. – Сол жер — менің тынысым, еркіндігім еді! Ал сен оны…
Осы кезде есік қоңырауы шылдырлады.
– Анам келді, – деді Бауыржан. – Жаңа пәтер туралы айтып кетпекші еді.
– Сендер мұның бәрін алдын ала жоспарладыңдар ма? – деді Айгүл жүрегі шым ете қалып.
Бауыржан жауап берместен, есікке беттеді. Бір минуттан соң, асүйдің табалдырығында – Нұржамал апа тұрды. Жасы жетпістен асса да, бойын тік ұстап, шашы ұқыпты жиналған, көзі өткір.
– Айгүлжан! – деп жалған қуанышпен үн қатты ол. – Енді жақын тұрамыз! Қандай ғанибет, иә?
Айгүл үндемей, оған қарап тұрды.
– Не болды? – деп қабағын шытты Нұржамал апа. – Қуанбай тұрсың ба?
– Мен жаңа ғана айттым, – деп Бауыржан бастай берді.
– Не дедің? – деп бөлді шешесі. – Саяжай сатылды дедің бе? Дұрыс жасадың! Қайдағы бір бейнет! Айгүлге де ауыр енді. Ақшаны дұрыс пайдаландың.
– Дұрыс? Кім үшін дұрыс? – деді Айгүл тыныш, бірақ ашулы үнмен.
– Барлығымыз үшін, әрине! – деп салмақты жауап берді Нұржамал апа, еркінси басып асүйге кіріп, шкафтарды аша бастады. – Ертеңен бастап ретке келтіреміз. Мұнда бәрі быт-шыт.
– Біз ештеңе ретке келтірмейміз, – деді Айгүл жай, бірақ нық үнмен.
Нұржамал апа ашылған шкафтың алдында қатып қалды…
Күйеуінің отбасылық саяжайды жасырын сатып, шешесіне олардың үйінің жанына пәтер алып бергенін естіген Айгүл туыстарына лайықты сабақ беруге бел буды.
