— Я болмаса сен менің опасыздығыма көз жұмасуың керек, я болмаса заттарыңды жиып, кет, – деді Тимур сабырлы үнмен, ауа райын талқылап отырғандай, үстелден тарелканы да алмастан.
— Қайталап айтшы, — дедім мен баяу ғана.
— Кешірсең — қаласың. Кешірмесең — анаңа бар. Мен бұл әңгімелерден шаршадым.
— Нендей әңгімелерден? — даусым сәл дірілдеп кетті, бірақ өзімді ұстадым.
— Айгүл, біздің бөлімде істейді. Ештеңе маңызды емес. Солай боп қалды. Сен өз есептеріңмен мәңгі айналысасың ғой.
— Тимур…
— Не?
— Алдымен артыңды жина, — дедім байсалды дауыспен. — Және анығы: егер кешірсем — қаламын, кешірмесем — кетемін. Солай ма?
— Иә, солай.
— Үшінші нұсқа ше?
— Ол қандай тағы?
— Ол — сен кететін нұсқа.
Ол мысқылдай күлді, бірақ көзінде ашу ұшқыны жылт етті.
— Сен байсалдысың ба? Бұл менің отбасым, менің үйім… — тоқтап қалды.
— Пәтер кімнің атына жазылған?
— Біздікі… яғни сенікі. Бірақ бұлай істеуге болмайды.
— Ал опасыздық жасау – адамгершілік пе? — деді мен салқынқанды. — Міне, сенің кофеің төгілді.
— Кешке сабырмен сөйлесейік. Эмоциясыз… — кілтін алды. — Мен айттым. Ойлан.
Есікті салмақпен жапты.
Мен телефонды ашып, жазбаларға кіріп, тізім құрдым: кілт ауыстырушыны шақыру, құлыпты ауыстыру, қораптар сатып алу, домофон кодын ауыстыру, Әлияға қоңырау шалу.
—
— Ол шынымен солай айтты ма? — Әлия телефонда ызамен сыбырлады. — «Кешірсең — қаласың, кешірмесең — кет» дейді ме? Бас-миы дұрыс па өзі?
— Абсолют сабырлы. Құжатқа қол қойып жатқандай. — Қасымды көтердім. — Сенде не жаңалық?
— Іштей бос. Бірақ көз жассыз. Тек — істер тізімі.
— Жақсы. Онда істің ретін білесің: құлып, қораптар, құжаттар, бұйымдарды суретке түсіру, техника есептерінен шығару?
— Иә. Тағы бір нәрсе: ол өз анасының үйінде тіркеуде, ал бұл пәтер — менікі, үйленбей тұрып атам берген сый. Коммунал төлемдер де менің атымда.
— Демек, көшетін адам сен емессің. Онда тез қимылда. Қазір барамын.
— Мені көндірмеші.
— Көндірмеймін. Мен дүкеннен сөмкелер ала келем.
—
Ноутбукты ашып, жұмыс чатына жаздым: «Бүгін үйден істеймін».
Қоңырау шалдым: — Сәлеметсіз бе, кілт ауыстырушы ма? Бүгін екіге дейін келуге бола ма?
— Курьер ме? Төрт қорап. Иә, көтеріліс бар.
— Домофон коды жайлы — ертең құжаттармен келем.
Тимур жазды: «Алтада болам. Сабырмен сөйлесеміз. Артық эмоциясыз».
Мен авиарежимді қостым.
—
Кілт ауыстырушы үш жарымда келді — сенімді, құралдарымен, темір мен жаңбыр иісін алып.
— Жақсы құлып саламыз ба? Ең арзаны емес пе? — деді ол.
— Әрине, жақсысын салыңыз.
Бес минут — бәрі дайын. Құлып сарт етті — сөйлем соңындағы нүктедей.
Квитанцияға қол қойып, есікті жаптым — өткенмен байланыс үзілгендей болды.
Қораптар қырық минуттан кейін келді. Оның киімін, аяқ киімін, құжаттарын, сымдарын, ноутбугін мұқият жинадым. Әр қорапты суретке түсіріп, маркермен жаздым: «Тимур. Жеке».
Анасына қоңырау шалдым:
— Сәлеметсіз бе, Мәрия. Бұл — Айдана. Бүгін Тимур кей заттарын алып кетеді, қалғанын ертең әкелеміз. Мен өзім әкеліп тастай алам.
— Айдана, ренжіскенсіңдер ме? Отбасы — еңбек қой…
— Бұл талқыланбайды. Алтыға дейін қораптарды қабылдай аласыз ба?
— Жақсы… әкел.
—
Әлия сөмкелермен, шоколадпен және қоқыс пакеттерімен келді.
— Ол келгенде не дейсің? — деді ол, шай құя отырып.
— Қысқа. Түсіндірмесіз. Оған жиырма минут берем — ең қажеттіге ғана. Қалғаны — ертең.
— Ол қысым көрсетеді.
— Көрсетсін.
—
Алтыда телефонымды қостым. Тимурдан бірнеше хабарлама және анасының бір қоңырауы — жауап бермедім.
Ол жетіде келді. Есікті тартты — ашылмады.
— Сен не, құлыпты ауыстырдың ба?! — даусы қатқыл шықты. — Аш!
— Ашам, — дедім сабырмен кілтті бұрып.
Кіріп келді. Қораптарды көрді.
— Бұл не?
— Сенің заттарың.
— Айдана, шынымен бе? Мен айттым ғой — кешке сөйлесеміз деп.
— Біз сөйлесіп отырмыз. Пәтердің кілтін енді алмайсың. Бүгін осында қалмайсың. Сен айқындық сұрадың — міне, ол.
Ол жұдырығын түйді, бірақ үн қатпады. Дәлізде үнсіздік қоюланып, қабырға сағатының шықылы тіпті шегедей естілді.
— Я болмаса сен менің опасыздығыма көз жұмасуың керек, я болмаса заттарыңды жиып, кет, – деді Тимур сабырлы үнмен, ауа райын талқылап отырғандай, үстелден тарелканы да алмастан.
