чемоданына көйлектерін лақтыра салды. Оның шкафтың астына орнатылған камера мен бос банктік шоттар жайлы хабары жоқ еді. Зарядтағыш сәл ұшқын берді. Эмма
, қонақ бөлмесіндегі ауыр диванның астына еңкейіп, шаңсорғыштың қысылып қалған сымын шығармақ болып еді, кенет бөтен бір адаптерге ұрынды. Оған ескі смартфон қосылған — жарты жыл бұрын сынған экраны бар өз телефоны, ол оны комодтың төменгі тартпасына қойған болатын. Эмма экраннан шаң
ды сүртіп, құлпын ашу түймесін басты. Құпиясөз жоқ еді. Экранда микронесиелік ұйымнан келген екі хабар жыпылықтап тұр: «Сіздің өтінішіңіз мақұлданды. Қаражат көрсетілген шотқа аударылды». Суық сезім бүкіл денесін билеп өтті. Эмма ірі сауда желісінің ішкі бақылау бөлімінде жұмыс істейтін — күн сайын кассирлердің
ұрлығын әшкерелеп, жетіспеушіліктерді табатын. Бірақ енді алаяқтық өз үйінде болып жатқан еді. Ол қабырғаға сүйене отырып отырып қалды. Экрандағы сома қанын тоңдырып жіберді: ондай ақша микронесиеден емес, пәтер алуға алынады. Қаражат аударылған карта нөмірін ол жатқа білетін — бұл оның енесі Мартаның несие картасы еді. Ас
үйден қайнап жатқан шәйнектің буы мен ащы дәмдеуіштердің иісі келіп тұрды — келіні Изабель тағы да өз майларының «сиқырын» үстел үстінде жасап отыр, Эмманың «үйде жасама» деген өтінішін елемей. Эмма үнсіз есікке жақынырақ барды. — Мам, сен шынымен батылсың, — деп күліп, ыстық шайдан бір ұрттады Изабель. — Ал егер Эмма несие тарихын тексерсе ше? — Қашан, деп ойлайсың, ол тексере ме? — деді мұрнын шүйіріп Марта, көзілдірігін киіп, кесесін шайып. — Ол үнемі жұмыста. Оның ескі SIM-картасы менде, ал электронды қызметтерге байланыстырылған. Біздің кеңседегі бухгалтер Лаура бәрін таза істеді, тіпті қоңырау шалудың қажеті болмады. Ертең Лео ақшаны алады, турды төлейміз, қалғанын менің шотыма қайтарады. — Ал Лео ше, қобалжып жүрген жоқ па? — Менің ұлым қорықпайды! — деді Марта өткір дауыспен. —
Ол отбасы үшін тырысып жүр. Эмма мықты әйел, төлей алады. Біз оны көшеге қуып жатқан жоқпыз ғой. Сәл үнемдеп өмір сүрсе – аман қалар. Есесіне, біз де адам сияқты демаламыз. Эмма қатып қалды. Лео. Оның күйеуі, олар бірге бес жыл бойы өмір құрып, бала жайлы армандап, осы қонақ бөлменің түсін таңдаған сол адам. Ол білген. Ол әйелінің атына қорқынышты қарызды іліп, аралдарға бару үшін келісім берген. Эмма ештеңе білдіртпестен, ескі телефонды орнына қойды да, күртешесін киіп, суық жаңбыр астына шықты. Алдымен компанияның заңгеріне, сосын полиция бөліміне барды. Процесс оңай емес екен: арыз жазу, SIM-карта бойынша деректерді алу, кіру журналдарын сұрау қажет болды. Тергеуші, сыпайы жүзді Марлен есімді ер адам, тез әрекет етті — төлем жүйесінің қауіпсіздік қызметімен байланысқа шықты. Сонда белгілі болды: ақша әлі алынбаған, олар Мартаның шотында «қатып» қалған. Шот бұғатталды, бірақ турды төлеуге мүмкіндік қалдырылды — ниеттің нақты болғанын дәлелдеу үшін. Бейсенбі кешінде үй гуілдеп тұрды. Дәлізде үш алып чемодан тізіліпті — ашық-сары, көзге ұратын. Лео шкафтың ішін ақтарып, жүзу шолпысын іздеп әлек. Марта айна алдында жаңа жағажай киіміне мәз. — Құдай-ай, осы сұрғылт өмірден әбден шаршадым! — деді енесі күрсініп. — Ақыры — теңіз, құм, күн! Эмма асүй есігінде тұрып, қабырғаға сүйенді. Даусы сабырлы, эмоциясыз шықты: — Неге үшеуіңіз ұшасыздар? Ал қандай ақшамен, кешіріңіз, егер Лео жарты жыл жұмыссыз отырса? Марта жалт қарап, мысқылмен күлді. — Менде жинаған ақша бар. Ауылдағы анамның жер телімін саттым — айтпай кетіппін. Ал үшеуіміз… себебі билеттер қымбат. Лео терезеге қарап, үнсіз тұрды. — Тек өз адамдар барады, ал сен, аңғалсың, үйде отыра бер, — деді Изабель, етігін түймелеп. — Үйге қарап отыр. Эмма күйеуіне қарады. — Лео? Саған осы дұрыс па? Ол иығын көтеріп,
бұрылмастан: — Эм, бастама. Анам маған және Изабельге сыйлық жасағысы келді. Қайта келген соң сөйлесеміз. Көңілге тиме. Есік тарс жабылды. Машина оларды әуежайға қарай алып кетті. Екі апта бойы Эмма қол қусырып отырмады. Киімдерін, кітаптарын, тіпті өз ақшасына алған перделерін де жинады. Фургон шақырып, заттарын жұмысқа жақын жалдамалы пәтерге көшірді. Бұрынғы үйде тек ескі диван мен Мартаның кастрөлдері қалды. Бірақ Эмма енді білді — ол бұл жерге ешқашан қайта оралмайды. Оқиғаның жалғасы бірінші
