Ержігіт есік алдында тұрды, ауада одеколон мен мұздай шешімнің иісі ілініп тұрғандай — жамандықтың хабаршысындай еді. Ол диванда жатқан әйеліне бір салқын қарады да, жиіркенішті жеңіл күлкімен айтты: «Бұлар сенің балаларың — көшеге лақтырсаң да бәрібір маған!»
Дәліздің көлеңкесінде тығылып тұрған үлк
ен ұлы тістерін қатты қиыстырып, үнсіз тыңдап тұрды. Көздері жас емес, ашудан жарқылдайтын. Әзер естілердей қырылдап: «Мен сені ешқашан кешірмеймін», — деді.
Ержігіт қысқа күлді де, есікті тарс жауып, кетті — өмірінен бүтін бір отбасын сызғандай.
Он бес жыл өтті. Тағдыр іздеген жерінен соқты.
***
Әсел диванда жылы көрпеге оранып жатты. Күші қалмаған, ауру күн сайын өмірін сорып бара жатты — күн артынан күн, түннен соң түн. Терезеден аспанды бұлт торлап алғанын көріп, бүгін бір нәрсе өзгереді деп жүрегі сезді.
Кешке есік сықыр еткенде, ол дір етті. Мұрат үнсіз кірді, көзіне де қараған жоқ. Күртесін орындыққа лақтырды да, тікелей жатын бөлмеге өтті. Бір сәттен кейін — темір киім ілгектерінің шиқылы, жапқыштардың сылдыры. Заттарын жинап жатыр.
Әсел орнынан көтерілуге тырысты. Қиындықпен, қабырғаға сүйеніп, әр қадамын ауыр аттап, жатын есігіне жетті.
— Сен… кетіп барасың ба? — деді даусы дірілдеп.
Ол бірден бұрылған жоқ. — Иә. Солай дұрыс болады.
— Ал… балалар ше? — сыбырлады ол. — Оларға әке керек қой.
Мұрат жәшікті жауып, қатқыл бұрылды: — Маған бәрібір. Қаласаң, басқа біреуге бер. Маған бәрібір.
Дәлізде сықыр естілді. Екі бала — үлкені Нұрлан мен кенжесі Данияр — қабырғаға сүйеніп, дыбыссыз тұрды. Әр сөзін естіді.
Нұрлан әкесіне жат адамдай кең ашылған көзбен қарады. Данияр жеңінің ұшын мықтап қысып, жылауын тыя алмады.
— Сен бұны шынымен айтып тұрсың ба, — деп Әсел демі таусыла айтты. — Бұлар сенің ұлдарың ғой…
— Мен шаршадым. Ауруыңнан, шағымыңнан, бітпейтін мәселелерден. Мен басқа өмірді қалаймын, — деді Мұрат. — Нағыз өмірді.
Ол чемоданын алып, есікке беттеді. Бір ғана көзқарастан-ақ Нұрлан түсінді — әкесін тоқтату мүмкін емес.
Алға шығып, жолын бөгеді: — Кетпе, — деді дірілдеген, бірақ қасарысқан үнмен. — Біз сені жақсы көреміз.
Мұрат мырс етті: — Өтер, балам.
Сосын тағы да есікті тарс жапты.
Нұрлан жай ғана сыбырлады, бірақ әр сөзі пышақтай өткір еді: — Мен сені ешқашан кешірмеймін.
Үйге ауыр тыныштық орнады. Тек Әселдің әлсіз тынысы мен Даниярдың тығылған жылауы ғана естілді.
Он бес жылдан кейін тағдыр қарызын қайтаруға оралды.
Мұрат ауруханада, суық шам астында жатты. Қолдары көгеріп, тамырлары жіңішке жіптей тартылған. Дәрігерлер ашық айтты: күндері санаулы. Бүйрегі істемейді.
— Трансплантация болмаса тірі қалмайды, — деді дәрігер. — Жарамды жалғыз донор — үлкен ұлы.
Нұрлан палатаға кіргенде, Мұрат бірден танымады. Алдында — сенімді, қатайған жігіт. Бұрынғы бала емес. Көздері салқын, тура.
— Ұлым… — деді Мұрат ыңырсып. — Сен келдің…
— Иә, — деді Нұрлан қысқа ғана. — Неге шақыртқандарыңызды білемін.
— Өтінем, — деді Мұрат әрең сыбырлап. — Маған сенің көмегің керек. Мен… өліп барамын.
Нұрлан үндемеді.
— Мен жаман әке болдым, — деді Мұрат үзіле. — Кеш түсіндім… бірақ өкінем. Құтқар мені. Өтінем.
Нұрлан жақындап, алдында жатқан адамға тіктеп қарады — бір кезде «әкем» деп атаған адамға.
Палатадағы ауа найзағай алдындағыдай қоюланып кетті.
Жалғасы бірінші пікірде
