Әне, анау ауыл. Тік жүрсең — аман қаласың. Маған артық жүк керек емес, бүкіл мұра онсыз да менікі!» — деп айқайлады өгей шешесі. Ол он жастағы баланы көліктен итеріп түсіріп, әкесін жерлегеннен кейін иен далаға тастап кетті.

Қозғалтқыштың гүрілі күшейіп, ыстық леп баланың жұқа шашын желпіп өтті. Айналаға шаң көтеріліп, жердің өзі бұл опасыздықты жасырып қалғысы келгендей көрінді. Қорқыныштан денесі дірілдеп, ол орнынан қозғала алмады. Үнсіз тұрып, қымбат жол талғамайтын көліктің алыстап бара жатқанын қарап тұрды. Сол сәтте ол бір нәрсені анық түсінді: енді ол ешкімнің баласы емес.

Жел артқы орындықтан ұшып шыққан кір шүберекті іліп әкетті — бәрінің аяқталғанының белгісіндей.

Арман бір сағат бұрын зираттың қара қоршауының жанында тұрған. Алақанында солып қалған қалампыр гүлін қысып ұстап тұрды. Он жас — әлі де үлкендер бәрін түзетеді деп сенетін жас. Бірақ енді ешкім ештеңені өзгерте алмайды.

Әкесі тым тез көз жұмды. Үш апта бұрын дәрігерлер ауыр диагноз қойған, ал он күннен кейін жүрегі тоқтап қалды. Арман қоштаса да алмады, не боларын сұрай да үлгермеді. Оның есінде қалғаны — әкесінің мұздап кеткен қолы мен әрең естілген: «Кешір, балам…» деген сөзі ғана.

Жанында Айгүл тұрды — көзінен бір тамшы жас шықпаған, шашы жинақы, беті бояулы. Ол әкесіне екі жыл бұрын тұрмысқа шыққан. Сол күннен бастап үйдің ішін салқын үнсіздік жайлаған. Арман оның өзін ешқашан жақсы көрмегенін білетін. Енді әкесі жоқ кезде, оның көзіндегі жек көру анық байқалды.

Қара көліктер зираттан баяу алыстағанда, Айгүл үнсіз рөлге отырып, көлікті жүргізіп кетті. Арман үйге қайтып бара жатырмыз деп ойлады. Бірақ көп ұзамай оның қателескенін түсінді. Терезе сыртында егістіктер мен сирек ауылдар қалып бара жатты. Бір сағаттан астам уақыт өтті.

— Біз қайда барамыз? — деп сыбырлады ол.

Жауап болмады. Тек қозғалтқыштың бірсарынды үні ғана естілді.

Бір кезде көлік үлкен жолдан бұрылып, шаң басқан сүрлеуге түсті. Айналаны қою тозаң қаптады. Біраздан соң Айгүл кенет тежегішті басты. Төңіректе үй де жоқ, адам да жоқ — тек шексіз дала мен жел ғана.

— Түс, — деді ол салқын үнмен.

Арман аң-таң болып:

— Не?.. — деді.

Өгей шешесі оған қараған да жоқ:

— Айттым ғой — түс.

Есіктің тарс жабылған даусы баланың жүрегін шым еткізді. Ол орнында тұрып қалды. «Қазір күліп, бәрі әзіл екенін айтар» деп үміттенді. Бірақ Айгүл оған суық, қанағаттанған күлкімен бір қарап, қайтадан рөлге отырды да, есікті тарс жауып, көлікті от алдырып кетті.

Арман алға жүгірді. Бірақ дөңгелектер шыңылдап, қара көлік көзден ғайып болды. Қалың шаң бетіне соғылып, ол жөтеліп қалды. Көзін қолымен көлегейлеп, қайта ашқанда — жол да жоқ еді, тек дөңгелек іздері ғана бұрылыспен алыстап бара жатты.

Бір қадам. Тағы бір қадам.

Сосын тізерлей құлады. Әл-дәрмені қалмаған еді. Әкесі жер астында жатыр, ал өгей шешесі оны иен далада өлімге тастап кетті.

Айналада тыныштық. Тек жел құрғақ шөпті сыбдырлатады. Көзінен жас та шықпады. Іші бос қалғандай. Тек жүрегінің дүрсілі мен бір ғана сұрақ мазалайды: «Неге?..»

Бір айдан кейін Айгүл сәнді демалыстан оралғанда, оны қандай тосынсый күтіп тұрғанын тіпті елестеткен де жоқ…

Оқиғаның жалғасы бірінші пікірде