Қырық жас туған күнімде енем маған швабра сыйлады. «Өз орныңды біл», — деді ол жымиып. Мен болса, дәл сол сәтте барлығының көзінше оған қарттар үйіне арналған сыйлық сертификаты салынған конвертті ұсындым…

Қырық жас туған күнімде енем маған швабра сыйлады. «Өз орныңды біл», — деді ол жымиып. Мен болса, дәл сол сәтте барлығының көзінше оған қарттар үйіне арналған сыйлық сертификаты салынған конвертті ұсындым…
— Қане, аш, туған күніңмен! — Маргарита Досқалиева дауысы әңгімелер мен бокалдардың сыңғыры арасынан тіліп өтті. — Бұл жай бір ұсақ-түйек емес, пайдалы зат! Сыйды қандай сүйіспеншілікпен таңдағанымды бірден түсінесің!
Мен атлас лентаны шештім. Барлығы менің әр қимылымды бақылап отырды. Қорап үлкен, ұзынша, сәл тұрпайы болатын — ішін алдын ала білдіріп тұрғандай. Тіпті күйеуім Арман да қолындағы шанышқыны ұстап, үндемей отырды — дәл қазір дау шығады дегендей.
Ғажайып, әрине, болған жоқ.
Ішінде ең арзан, сықырлаған телескопиялық сабы бар, сұр микрофибра бастары тағылған кәдімгі швабра жатты. Оған қызғылт бантик скотчпен жабыстырылған екен.
— Ұнады ма? — деп сұрады Маргарита, қызыл раушан түріндегі ескі брошьін түзетіп. — Үйіңде бұрыш-бұрышта шаң тұрады ғой, енді міне, сені құтқаратын әдемі құрал!
Ол еңкейіп, шаш лакының өткір иісі мұрнымды қарып өтті. Сосын баяу, бірақ барлығы еститіндей сыбырлады:
— Өз орныңды біл, қызым. Нағыз үй иесі әйелдің қолы маникюрдан емес, жұмыс қажетінен қажып тұруы керек.
Біреу күліп жіберді, біреу көзін төмен салды. Досым Әмина шарапқа шашалып қалғандай болды, ал Арман — менің күйеуім — қызарып кетті, бірақ әдетінше үндемеді. Оның «қайықты шайқамау» философиясы әлдеқашан әлсіз үйреніске айналған.
Мен швабра сабының суық пластигін сипап өттім. Әрбір сызат, әрбір бөтен менсінбеу белгісі анық сезілді. Ішімде ауырсыну да, ұят та жоқ еді — тек дәлдік пен тыныштық, өткір пышақтай сезім. Санам мұздай баяу есеп жүргізіп жатты.
— Рақмет, Маргарита, — дедім шын жүректен жымиып, соншалықты шынайы, тіпті қонақтар да үнсіз қалды. — Бұл менің бақытты болуым үшін жетіспей жүрген бір нәрсе еді.
Мен орнымнан тұрып, швабрамды қабырғаға қоя салдым, барлығы анық көрсін деп. Сосын сөмкемнен ақ конверт шығарып:
— Менің де сізге кішкентай тосынсыйым бар, — дедім үнсіз, сабырмен. — Сіздің жайлылық пен кәсіби күтімге деген сүйіспеншілігіңізді білемін. Байқап көріңіз, ұнайды деп ойлаймын.
Маргарита көзін сығырайтып, конвертті ұстай берді, маникюрін бүлдіріп алам ба дегендей сақтықпен.
— Бұл не? — деді ол дауысын бір октава көтеріп.
— Сертификат. Бізден, Арман екеумізден. «Kümіс Belgi» атты пансионатқа толық қамқорлық бағдарламасымен. Таза, жайлы, тамағы дәмді, ауасы мол. Үй тіршілігінен шаршадыңыз деп едіңіз ғой?
Залда тыныштық орнады. Тіпті бөтендер қолындағы бокалдардың тиюі ғана естілді.
— Бұл… әзіл ме? — деді ол күмәнмен.
— Ал сіз қалай ойлайсыз? — дедім мен, швабрамды таяқша секілді айналдырып. — Симметрияны ұнатамын, Маргарита.
Әмина күліп жіберді, бірақ бірден орамалмен аузын жапты. Арман көзін төмен түсірді. Ал енем брошьін қатты ұстап алып, саусақтары аппақ болып кетті.
Ауа қоюланып, әр сөзді жарып өтетіндей болды. Менің иығым жай ашылып, күлкім шын, сәл жыртқыш кейіпті еді.
Кенет Маргаританың жүзі өзгерді. Ол конвертті лақтырып, баяу түзеліп:
— Мен бұл… ізгі тілекті міндетті түрде қайтарам, Айсұлу, — деді суық үнмен.
— Мен бұған күмәнім жоқ, — дедім мен сабырмен.
Дәл сол сәтте есіктен жеңіл тықыл естілді. Бір сәттен кейін даяшы маған қара конверт әкелді — сыртында менің атым. Жазуын бірден таныдым. Жүрегім бір соғып кетті.
Аштым. Ішінде бір ғана сөйлем.
«Саған менің нағыз сыйымды әлі білмейсің».
Демім тарылды. Көзімді көтердім — Маргарита шампан ішіп отыр, ештеңе болмағандай.
Мереке жалғасып жатқанымен, күлкі мен