— Шексіз қорлықтарыңа шыдап, күліп жүре берем деп ойладың ба? — деп, Аянұр алжапқышын шешіп, заттарын жинай бастады.
— Жетер, Нұрлан. Енді бір ауыз сөз айтпа, естіп тұрсың ба? — Аянұр бокалын үстелге қойды, әйнектің ағашқа тию дыбысы қалыптан тыс қатты шықты.
Ас үйді қуырылған еттің иісі басып тұрды, кастрөлден бу көтеріліп жатқан. Сыртта қараша айының лайсаңы сызылып, сирек жанған шамдар ғана көшені жарық қылды. Үстелде жартылай желінген паста, мыжылған майлықтар, ашылған шарап бөтелкесі тұр. Терезеден қараңғы еуропалық аула, жаңбырмен жусалған тас жол және ұзын көлеңкелер көрініп тұрды. Үй іші жылы болса да, Аянұрдың жүрегінде мұздай салқындық жайыла берді.
Нұрлан қолындағы шанышқысын ұстап, қатып қалды.
— Тағы не дұрыс емес? — деді ол шаршаған, ашулы дауыспен.
— Бәрі, — деді Аянұр сабырлы үнмен. — Бәрі дұрыс емес.
Ол мысқылдай күліп қойды, сөзін әзіл сияқты қабылдағандай.
— Күні бойы жұмыс істеймін, үйге келемін, тамақ әкелемін, шарап әкелемін, кешті жақсы өткізейік деп тырысамын, ал сен қайтадан сол қышқыл түріңмен отырсың. Бәлкім, сенде мәңгілік “жәбірленуші синдромы” бар шығар, Аянұр?
Аянұр оған қарады — сегіз жылын бірге өткізген, ипотекасы мен қарт терьерін бөліскен, кешкі үнсіздікке тұншыққан ер адамға. Бұрын оларда таңғы күлкі, түнгі ұзақ әңгімелер болатын. Қазір — тек суықтық пен тұрмыстың ауыр дыбысы.
— Синдром дейсің бе? — деді ол. — Түсінесің бе, сырт көзге бұл қалай көрінеді? Маған бағыныңқы қызметкеріңе қарағандай сөйлейсің. Сенімен сөйлескеніңе рақмет айтуым керек сияқты.
— Бастамай-ақ қой, — деді Нұрлан, орындыққа шалқайып, шылымын іздеп. — Бұл тақырыпты талай айттық. Кешті тағы да жанжалға айналдырғың келе ме?
— Жоқ, — деп Аянұр алжапқышын шешті. — Кеш әлдеқашан бұзылды.
— Саған не болды соңғы кезде? — деді ол, шырпыны сындырып. — Ештеңе жақпайды. Пәтер кішкентай, жұмысың қызықсыз, мен — жеткіліксіз. Бәлкім, саған бүкіл өмірің бөгет болып тұрған шығар?
— Мүмкін, — деді ол баяу. — Бірақ мен, ең болмағанда, ренішімді сарказмның артына жасырып жүрмеймін.
Нұрлан орнынан тұрды. Даусы қатайып кетті.
— Мені әдейі ашуландырып тұрсың ба? Қатты ашулансам, қайтадан “ренжіген әйел” рөлін ойнағың келіп тұр ма?
— Мен жай ғана шаршадым, — деді Аянұр телефонын үнсіз режимге қойып. — Осы дауысыңнан, ұсақ тықылдатқан сөздеріңнен, үнемі өзіңді дұрыс санайтын сенімділігіңнен шаршадым.
— Себебі мен дұрыс адаммын, Аянұр, — деді ол жақындап. — Айналаңа қара. Бізде бар нәрсенің бәрі — менің арқам. Пәтер — менікі, көлік — менікі, демалыстар — мен төледім. Ал сен ше? Мәңгі риза болмайтын түріңнен басқа не қостың?
Аянұр басын изеді.
— Иә. Бәрі сенікі. Мына шаршау — соның да сенікі.
Ол түсінбей қабағын түйді.
— Не?
— Мен кетемін, Нұрлан.
Ас үйдегі ауа қоюланып кеткендей болды. Көрші пәтердегі кішкентай ит кенеттен үріп жіберді — әр тыныштыққа солай жауап беретін.
— Қайда барам дейсің? — күліп жіберді ол. — Қараша айында, түн ортасында, чемоданмен? Анаңа барасың ба? Оның жаңа отбасы бар, сені күтпейді.
— Баратын жер табамын.
— Әрине, — деді ол қолын айқастырып. — Жеке мектептегі әкімшілік қызметтің жалақысымен бе? Жарайды, көрерміз. Екі күн өтпей-ақ, өзің-ақ қайтып келесің.
Аянұр жауап қайтармады. Жатын бөлмеге барып, гардеробты ашты.
Нұрлан артынан ерді.
— Мұның ақымақтық екенін білесің ғой? — ол Аянұрдың иығынан ұстады. — Барлық жұптар ұрысады. Сен ғана бәрін трагедияға айналдырасың.
Аянұр үнсіз қалды. Свитерлер, джинсы, құжаттар — бәрі сөмкеге рет-ретімен түсті.
— Аянұр! — деп айқайлады ол. — Біз ересек адамбыз! Бізде ипотека бар, ит бар, жоспарлар бар!
— Сенде жоспарлар бар, — деді ол ақырын. — Ал менде — тек бос кеңістік.
Нұрлан бір қадам артқа шегінді.
— Демек, шынымен кеткелі отырсың?
Аянұр сөмкенің сырмасын жапты.
— Иә.
— Онда жөніңе кет, — деді ол мұздай үнмен. — Бірақ кейін, менен айырылсаң түкке тұрмайтыныңды түсінгенде, хабарласпа.
Аянұр оған соңғы рет қарады.
— Сенің қасыңда мен бұған дейін-ақ ешкімге айналып кеткенмін, Нұрлан. Сезбеп пе едің?…
Хикаяның жалғасы 👇
