Айсұлу италиялық аяқ киім сататын дүкеннің алдында тоқтап тұрған, сол кезде қарсы беттегі бутиктен таныс бейнені көзінің қиығымен шалып қалды.
Енесі — Зәмзәгүл — айна алдында тұрып, тері қапсырмалары бар қою сұр түсті қымбат пальтоны киіп көріп жатыр. Бағасы үш айлық жалақыға пара-пар.
Сатушы оған айнала жорғалап, пальтоның сапасын, матаның жұмсақтығын тамсанып мақтап жатты.
— Өте жарасып тұр! Ал өткен күзде алған бордовый көйлегіңіз есіңізде ме? Тамаша көрінгенсіз.
— Қалай ұмытайын, — деді Зәмзәгүл, өз бейнесіне сүйсіне қарап. — Vienna Fashion Week-те бәрі мені елу деп ойламады, жас көрінесің деді.
Айсұлу сауда орталығының суық қабырғасына сүйене қалды.
Бордовый көйлек — екі мың еуроға жуық.
Пальто — тағы үш мың.
Ал үш апта бұрын Зәмзәгүл оған жыламсырап хабарласып, «жүрекке арналған қымбат дәрілерге ақша керек» деп, зейнетақыға дейін қарыз беруін өтінген.
— Бұрынғы сатып алулармен қосқанда барлығы үш мың екі жүз болады, — деді сатушы, түбіртек шығарып.
Енесі карта бергенде көзінде ұялудың көлеңкесі де байқалмады.
Айсұлу бұрылып, көшеге шығып кетті. Дәл сол сәтте дыбыссыз өтетін жаңа электр автобусы сырғып бара жатты — экологиялық, заманауи, және бүгінгі ашылған шындыққа сай күлкілі символ секілді.
Телефонын шығарғанда қолы дірілдеп тұрды.
Жазбаларында — тізім. Күндер. Сомалар. Сылтаулар.
Тамыз 2023 — Бекзаттың операциясына 1 200 еуро.
Қараша 2023 — «шұғыл жөндеуге» 800 еуро.
Қаңтар 2024 — дәрі-дәрмекке 1 300 еуро.
Мамыр 2024 — «қан қысымы мазалап жүр» деп, шипажайға 1 000 еуро.
Жалпы сома төрт мыңнан әлдеқашан асып кеткен.
Үйде кофе мен жаңа піскен тоқаштың иісі аңқып тұрды.
Ері — Ернар — асүйде ноутбугына үңіліп, логистикалық схемаларды қарап отыр.
Самайындағы ақшыл талшықтар оған салмақты көрік берсе де, көзқарасы бұрынғыдай жылы.
— Клиенттермен кездесу қалай өтті? — деп сұрады ол.
— Жақсы. Скандинав стиліндегі минимализмді қалайды. Үш бөлмеге тапсырыс.
— Тамаша ғой! — Ернар басын көтерді. — Айтпақшы, анам хабарласты. Туған күнім туралы. «Дұрыс атап өту керек» дейді.
Айсұлу кофе құйды. Ыстық шыны саусақтарын күйдірді.
— Сонда не ойлапты?
— Бас көшедегі мейрамхана. Айтуынша, үстелді таңдап қойған да сияқты. Сәуле балалармен келеді, әкем де келеді. Нағыз отбасылық кеш болмақ.
— Түсінікті.
Ернар көзін сығырайтып қарады:
— Қызық. Әдетте анамның аты аталғанда-ақ басың ауырып кететін.
Айсұлу бір жұтым алды. Ащылығы бойын мұздай қылды.
Келесі күні ол құрбысы — Мөлдірмен — өзен жағасындағы жаңа кафеде кездесті. Мөлдір осы мерекелік кеш өтетін мейрамхананың әкімшісі еді, бұл саланың қыр-сырын жақсы білетін.
— Сен елестетші, — Айсұлу капучиноны араластырып қойды. — Жылдар бойы оларды қолдап жүрмін деп ойладым. Өзіңнен үнемдейсің. Ал ол менің ақшама сәнді киім алып, сән көрсетілімдеріне шығады.
— Бұл шынымен сенің ақшаң екеніне сенімдісің бе? — деді Мөлдір.
— Толық. Бекзаттың табысы екі мыңның үсті ғана, Зәмзәгүл — зейнеткер. Пәтерді жалдап тұрады. Мұндай шығынға ақша қайдан табылмақ?
Мөлдір тостағанды тырс еткізіп, жымиып қойды:
— Егер саған көмектессем ше? Банкетке қатысты бір ойым бар.
— Қандай?
— Кейін айтам. Бірақ осы кешті ешкім ұмытпайды деп уәде беремін.
Ернардың туған күніне дейінгі бір апта қоңырауларға толы болды.
Зәмзәгүл мәзірді, қонақтардың орналасуын, бағдарлама мен безендіруді талқылап бітпеді.
— Мүмкін Сәуленің балалары өлең оқыр? Өткенде сондай сүйкімді болды.
— Өткенде олар бүкіл шырынды дастарханға төгіп алған, — деді Айсұлу күзгі жаңбырға қарап. — Бірақ оқысын, әрине.
— Бүгін тым тынышсың, — күдіктене сөйледі Зәмзәгүл. — Әдетте бәріне қарсы шығушы едің.
— Тек отбасынан маңызды ештеңе жоқ екенін түсіндім.
— Ақыры бір нәрсе жетті-ау саған!
Қоңыраудан кейін Айсұлу Мөлдірге хабарласты.
— Бәрі дайын ба?
— Иә. Жетінге келіңдер. Қызық болады.
Ернар көйлегін түймелеп жатып, әйеліне таңырқай қарап қойды.
Айсұлу маусымның сәнді түсі — крем түсті көйлек киіп, биік емес өкшелі аяқ киімін іліп алған.
— Өте әдемі көрінесің.
— Рахмет.
— Бірақ не болып жатыр? Екі апта бойы анаммен бір рет те сөзге келмедің.
— Ернар, маған сен. Бұл кеш ерекше болады.
Мейрамханада жарық жұмсақ, жайлы еді.
Зәмзәгүл дастарқанның бас жағында әлдеқашан жайғасып алған. Өзінің сол сұр пальтосын кең ашып, астындағы қымбат жейденің бәріне көрінуін қалап…
