Қайыненем менің студиямдағы құлыптарды ауыстырып, өз қызын сонда кіргізіпті. Екі сағаттан кейін менің жалға алушым келді. Қайыненем оны көргенде – аяқтарынан күш кетті.
— Әлия, өтінем, тек дүрлігудің қажеті жоқ. Біз Мейраммен бәрін шештік, — телефонның ар жағынан Сабираның дауысын естіп тұрмын, көңілді де, мақтаншақ үнмен. — Қазір Гүлнұрдың жағдайы өте қиын, ана ақымақ жігіт тастап кетті, пәтер ақысына да ақша жоқ. Сондықтан мен оны сенің студияңа көшірдім. Шебер келіп, есікті ашып, жаңа құлып орнатып берді.
Бірнеше секунд мен айтылғанды түсінбей тұрдым. Қай студияны айтқаны? Ол ғой мен некеге дейін сатып алған, шет жағында орналасқан, кірпіш қабырғалы, саябаққа қараған, әжемнен қалған мұраны және соңғы жинаған ақшамды түгел салып алған студия емес пе?
— Сабира, сіз не істеп отырсыз?! — дедім мен, әріптестер естімесін деп даусымды бәсеңдетіп. — Ол жерде адам тұрып жатыр. Ресми келісімшарт жасалған жалға алушы!
— Қойшы, не айтып тұрсың?! — деді қайыненем, ескі төсеніш жайында сөз болғандай жеңіл қарап. — Бір апта байқадым, кешке жарық жанбайды, ешкім келмейді. Бос тұр ғой, ал күйеуіңнің туған қарындасы пәтерден пәтерге көшіп жүр. Жалға алушыңа айт, басқа жер іздесін. Гүлнұр қазір мысықтарымен орналасып алыпты. Болды, Әлия, сараң болма, отбасымыз бар ғой, бәрі ортақ!
Телефон өшті. Мен экранға қарап, ішімде ашудың ауыр толқыны көтеріліп жатқанын сездім. Ол студия менің жалғыз сүйенішім еді. Тыныштығымның бұлағы, болашаққа салынған инвестициям. Жылдар бойы демалыс алудан бас тартып, тек сол студияны алу үшін ақша жинадым. Онда Ерлан Сейітов – зейнеткер, бұрынғы полиция подполковнигі, ұқыпты да сенімді адам тұрып жатқан. Ол небәрі он күнге арқасын емдеуге санаторийге кетіп еді.
Мен бірден күйеуіме қоңырау шалдым. Мейрам неғылайын дегенмен үнсіз кінәлідей жауап берді.
— Әлия, анам дұрыс айтады. Гүлнұр уақытша тұрады, жұмыс табады, содан кейін басқа пәтерге көшеді. Не болды сонша? Өз адамымыз ғой. Бөгде ер адам біздің пәтерде не керек?
— Мейрам, ол пәтер менікі, некеге дейін алынған. Бұл менің жеке меншігім. Ал сендер есікті бұзып, жалға алушыны қуып шығыпсыңдар!
— Ішінде не бар дейсің, екі куртка ғана екен. Анам бәрін жинап, балконға шығарып қойған, — деді ол салқындау үнмен. — Ұсақ нәрсе ғой, кешке сөйлесеміз.
Кешке сөйлесетін ойым болған жоқ. Бастығыма су апаты бар деп айтып, дереу студияға бет алдым. Көктемгі ауа бет шымшиды. Сабирамен баспалдақта айқайласып, жанжал шығарғым келмеді – ол ондайда шебер. Оның басты “қаруы” – жоғары қысым мен “Мейрамның анасы” деген мәртебесі.
Мен телефонды алып, Ерланды ескертуге шешім қабылдадым. Ол әлі бір апта санаторийде болуға тиіс еді, бірақ мүмкіндігі аз екені анық.
— Тыңдап тұрмын, Әлия, — деді таныс байсалды баритон.
— Сәлеметсіз бе, Ерлан. Бізде мәселе бар. Туыстарым құлыпты ауыстырып, қыздарын мысықтарымен бірге сонда орналастырыпты, ал сіздің заттарыңызды балконға шығарып қойған.
Үнсіздік созылды.
— Емделу курсын тоқтаттым, жұмыс орныма шақыртып алды. Жолдамын. Екі сағатта боламын. Ештеңе істемеңіз, пәтердің меншік құжаттарын дайындаңыз, — деді ол тоңазыған үнмен.
Бір жарым сағаттан соң үйімнің ауласында отырдым. Көрші кіреберістің алдында, капюшонды киіп, орындықта. Бірнеше минуттан соң Сабира келді – қымбат көліктен түсті, риза, қолында бірнеше сөмке. Әрине, Гүлнұрға “жаңа өмірге керек-жарақ” әкелгені анық.
Дәл екі сағат өткенде Ерланның сұр металл түсті көлігі келіп тоқтады. Ұзын бойлы, сәл қартайған, былғары күртешеде — бірден маған қарай бет алды. Артынан патруль көлігінен жас полиция капитаны түсті.
Біз амандастық. Ерлан бас изеп, баспалдаққа нұсқады. Төртінші қабатқа көтерілдік.
Ерлан қоңырауды басып, есіктен мысықтардың даусы шыққанша басып тұрды. Аяқ дыбысы, құлып сылдыры — есік ашылды.
Табалдырықта халат киген Сабира тұр. Бізді көре сала күлкісі кілт өшті — менің жанымдағы ер адам мен офицерді байқады.
— Әлия?! Бұл не масқара?! — деп айқай салды ол, бірақ Ерлан сабырмен аяғын табалдырыққа қойды.
— Азаматша, — деді ол қатқыл үнмен. — Мен осы тұрғын үйдің ресми жалға алушысымын. Сіздің әрекетіңіз – заңсыз басып кіру және бөтеннің мүлкіне қол сұғу.
Сабираның артынан Гүлнұр рыжий мысықты құшақтап шықты. Пәтер мысық иісімен толып тұр.
— Капитан Төлегенов, — деп таныстырды өзін полиция қызметкері. — Заңсыз басып кіру және өз бетімен иелену жөнінде арыз түскен. Меншік иесінің құжаттары бар, жалға алушының жеке тұлғасы нақтыланды. Пәтерді өз еркіңізбен босатыңыз, әйтпесе «өз бетімен әрекет ету» және мүмкін болса «зақым келтіре отырып ұрлық» бабы бойынша хаттама толтырылады.
Сабираның жүзі ағарып кетті, қолындағы қалақ жерге түсті.
— Қандай ұрлық?! Бұл менің ұлымның пәтері! Біз туыспыз! Әлия, айтшы бұларға кетсін! — деп бақырды ол.
— Бұл пәтер менікі, Сабира, — дедім мен салмақпен. — Сіздерде он бес минут бар, содан кейін Ерлан заттарын тексереді. Егер бір нәрсе жоғалған болса — бөлімге барасыздар.
Гүлнұр абыржып кетті. Мысықтарды қаптарға салып, жем төгіп алды. Сабира Мейрамға қоңырау шалуға тырысты, бірақ телефоны қолынан түсіп кетті. Сол сәтте пәтер ішінен ауыр дыбыс шықты — бір зат құлағандай…
Оқиғаның жалғасы бірінші пікірде
Қайыненем менің студиямдағы құлыптарды ауыстырып, өз қызын сонда кіргізіпті. Екі сағаттан кейін менің жалға алушым келді. Қайыненем оны көргенде – аяқтарынан күш кетті.
