Кедей студент қыз кездейсоқ бөтен көлікке отырып қалды және оның иесі миллиардер екенін тіпті елестеткен де жоқ.
Сол кеште Айдана әбден шаршаған еді. Университет кафесінде қатарынан екі ауысым жұмыс істеді, «Бизнес әкімшілігі» факультетіндегі үш қорытынды емтиханға дайындалып жүр, ал соңғы екі күнде бар болғаны бірнеше сағат қана ұйықтаған. Айналасындағы әлем бұлыңғыр көрініп, шаршау бәрін жеңіл тұманмен жапқандай сезілді.
Кешкі сағат он бір шамасында университет кітапханасының жанынан қара көлік көргенде, ол оны өзі шақырған такси деп ойлады. Көліктің нөмірін тексерген де жоқ — жай ғана артқы есікті ашып, орындыққа шаршап отыра кетті.
Көліктің іші ерекше сәнді болып көрінді: жұмсақ былғары орындықтар, дерлік мінсіз тыныштық және қымбат ерлер әтірінің әлсіз ғана иісі. Бірақ шаршау сақтықтан да күшті еді. Айдана көзін «бір сәтке ғана» жұмды — және бірден терең ұйқыға кетті.
Оны сабырлы ер адамның даусы оятты, даусында аздап әзілдің лебі бар еді:
— Сіз әрдайым демалу үшін бөтен көліктерді таңдайсыз ба, әлде бүгін ерекше күн бе?
Айдана селк етіп оянып, тіктеліп отырды. Жанында бір ер адам отыр екен.
Қарапайым әрі сәнді костюм, тік әрі сенімді отырыс, ал қара көздерінде әрі мысқыл, әрі қызығушылық байқалады. Ол такси қосымшасындағы жүргізушіге мүлде ұқсамайтын.
— Кешіріңіз… мен бұл менің таксим шығар деп ойладым, — деді ол ұялып.
— Түсінемін. Бірақ әдетте адамдар жайланып отырмас бұрын көліктің нөмірін тексереді. Айтпақшы, сіз шамамен жиырма минут ұйықтадыңыз.
Айдана қызарып кетті.
— Кем дегенде қорылдаған жоқ шығармын?
— Аздап қана. Шынын айтқанда, бұл тіпті… сүйкімді көрінді.
Сол кезде ғана ол айналасына мұқият қарап шықты: кіріктірілген мини-бар, сенсорлы басқару панелі, сирек кездесетін ағашпен қапталған панельдер. Мұның бәрі кәдімгі такси үшін тым қымбат көрінді.
— Сіз жүргізуші емессіз ғой?
— Жоқ. Менің атым — Нұрлан Сейтқазин.
Аты сабырлы әрі сенімді естілді, артында үлкен бір компания тұрғандай әсер қалдырды. Шынында да, оның көзқарасында маңызды шешімдер қабылдауға үйренген адамның сенімділігі байқалды.
Айдана есіктің тұтқасына қол созды.
— Мен түсе салсам дұрыс болар.
— Қазір кеш болып қалды. Қай жерде тұрасыз? — деді ол сабырмен. — Мен апарып тастайын.
Айдана бас тартқысы келді, бірақ түнде қала көшелерімен жалғыз жүру қауіпсіз емес екенін ойлады.
— Жарайды. Бірақ бұл аяушылықтан емес.
— Әрине жоқ. Бұл жай ғана ақылға қонымды шешім.
Көлік тыныш қана қозғалды. Жолда Нұрлан одан неге сонша шаршағанын сұрады. Әдетте Айдана жеке өмірі туралы айта бермейтін, бірақ оның дауысында менмендік те, салқын қызығушылық та жоқ еді.
— Күндіз оқу, екі жерде жұмыс. Егер төрт сағат ұйықтай алсам, бұл үлкен жетістік.
— Бұлай ұзаққа шыдау қиын.
— Таңдау болмаса, шыдауға тура келеді.
Ол оған мұқият қарай түсті.
— Кейде таңдау күтпеген жерден пайда болады.
Көлік қаланың шет жағындағы шағын үйінің алдына тоқтағанда, ол кенеттен айтты:
— Маған жеке ассистент керек. Менің жұмыс кестемді реттеп, іссапарлар кезінде жұмыстарды бақылап отыратын адам. Жалақысы жоғары, жұмыс шарттары икемді.
Айдана оның шын айтып тұрғанын бірден түсінбеді.
— Мұны… маған ұсынып тұрсыз ба?
— Сіз жауапкершілігі жоғары адам сияқты көрінесіз. Сонымен қатар, шектен тыс жұмыс істеп жүрген адамға ұқсайсыз.
— Маған аяушылық керек емес.
— Бұл аяушылық емес. Бұл — жұмыс ұсынысы. Одан артық ештеңе жоқ.
Ол оған визиткасын ұсынды.
«Нұрлан Сейтқазин — CEO».
Үйіне келгенде оның бірге тұратын құрбысы Мадина бұл әңгімеге әрең сенді.
— Тоқташы… сен миллиардердің көлігінде ұйықтап қалып, одан жұмыс ұсынысын алдың ба?
Айдана үш күн бойы қоңырау шалуға батылы бармады. Бірақ төлемдер жоғалып кеткен жоқ, кафеде жұмыс сағаттарын қысқартып тастаған, ал шаршау барған сайын қауіпті бола түсті.
— Мақтаныш жалдау ақысын төлемейді, — деп еске салды Мадина.
Ақыры Айдана телефон нөмірін терді.
— Сейтқазин.
— Бұл Айдана… көліктегі қыз.
Телефонның ар жағынан жеңіл жымиыс сезілді.
— Ақыры шешім қабылдағаныңызға қуаныштымын. Қашан жұмысқа кірісе аласыз?
— Ертең.
Келесі күні сол көлік тағы да келіп, оны алып кетті. Нұрланның үйі қаланың беделді ауданында орналасқан еді және кино көрінісіндей әсер қалдырды: мәрмәр баспалдақтар, ұқыпты бақтар, кіреберістің алдында фонтан.
Нұрлан оны кең кабинетінде қарсы алды.
— Демек, ойыңыздан қайтпадыңыз.
— Маған тұрақтылық керек.
— Ал маған сенуге болатын адам керек.
Олар міндеттері мен жұмыс шарттарын егжей-тегжейлі талқылады. Жалақысы оның бұрынғы табысынан шамамен үш есе жоғары еді.
— Бұл тым жомарт.
— Бұл жұмыстың көлеміне сай әділ төлем.
Ол қолын созды.
— Қош келдіңіз.
Қолдары тиген сәтте олардың арасында әлсіз бір ұшқын өткендей болды. Екеуі де оны сезді, бірақ ештеңе болмағандай кейіп танытты.
Ресми түрде бұл жай ғана жұмыс еді.
Бірақ Айдана ішінен жақсы түсінді: оны қате көлікке отырғызған кездейсоқтық оның өміріне мүлде жа
