Жүкті әйел күйеуіне хабарлама жазды — бірақ оны компанияның бас директоры оқып, келіп, пәтерінің құлыптаулы есігін бұзып кірді.
Айдана өз ішінің ауырлығынан оянып кетті. Оған іші бір тоннадай болып кеткендей сезілді. Түнгі сағат үш еді. Пәтердің тыныштығында тек күйеуінің сырылдаған тынысы мен дәліздегі ескі сағаттың тықылы ғана естілетін.
Ол екінші қырына аунамақ болды, бірақ ескі диван сатыр ете қалды. Қабырға жақта жатқан Ерлан селк етіп оянып, ашулана күңкілдеді:
— Айдана, тағы қанша аунай бересің? Маған төрт сағаттан кейін тұру керек. Аздап ойлансаңшы.
Әйел қозғалмай қалды, тіпті қаттырақ дем алудан да қорықты. Соңғы жарты жылда бұл оның сүйікті сөзіне айналған еді. Ерлан егіз бала көтеру жай ғана қалау емес, үлкен ауыртпалық екенін мүлде ұмытып кеткендей. Жалпы ол қатты өзгеріп кеткен. Әр тиынды санап, дүкеннен келген чектерді тексеріп, Айдана жеміс алуды өтінсе, қабағын түйетін.
— Бағаларды көрдің бе? — деп ызалана сыбырлайтын ол чекке қарап. — Алма же. Өзіміздің, маусымдық. Ал шабдалы — артық шығын. Мен жалғыз жұмыс істеп, бәрін көтеріп жүрмін, ал сен үйде отырсың.
Айдана жай ғана төсектен түсіп, белін ұстап асүйге қарай баяу жүрді. Аяқтары ісіп кеткені сонша, үй тапочкалары әрең кіретін. Ол қараңғы терезенің қасына отырып, бос көшеге ұзақ қарап отырды.
Оның көңілі мазасыз еді. Сәбилерімен кездесуді ойлап қобалжыды, бірақ одан да қатты екі жаңа туған баламен осы үнемі кінә тағылатын үйге қайта оралудан қорықты.
Таңертең Ерлан жұмысқа жүйкесі жұқарып дайындалды. Заттарды лақтырып, екінші шұлығын іздеп, шкафтың есіктерін тарс жауып жүрді.
— Көйлекті үтіктедің бе? — деді ол әйеліне қарамай.
— Орындықтың арқалығында тұр, Ерлан.
— Түймесін де тігіп қоюға болар еді. Бір жіпке ілініп тұр. Жарайды, мен кеттім. Бүгін кешігемін, бас директордың жиналысы бар. Маған қоңырау шалма, басшы телефонмен алаңдағанды ұнатпайды.
Ол қоштаспастан шығып кетті. Есік тарс жабылды да, Айдана үстіңгі құлыптың сарт еткенін естіді. Дәл сол кейде тұрып қалатын, ішінен тек екі қолмен бар күшті салып ашылатын құлып.
Күндіз Айдана дәлізді сәл реттеп қоюды шешті. Жоғарғы сөреде тұрған жиенінен қалған балалар киімінің қорабын түсіру керек еді. Ол кішкентай орындықты сүйеп қойды.
— Тек шетінен ғана, абайлап, — деп өзін жұбатты.
Орындыққа шығып, қорапқа қол созды. Кенет көзі қарауытып кетті — әлсіздік басты. Аяғы жылтыр орындықтан тайып кетті.
Гүрс.
Құлау.
Айдана кілемнің үстіне қырымен құлап, жамбасын соғып алды. Айқайлап жіберді. Сол сәтте ішінің төменгі жағын өткір ауырсыну тіліп өткендей болды.
— Жоқ… әлі ерте… — деп сыбырлады ол, орнынан көтерілуге тырысып.
Бірақ тағы бір толқын бүкіл денесін бүріп жіберді. Ол бірден түсінді: босану басталған.
Телефон тумбочкада, небәрі бір метр жерде жатқан. Айдана оған қарай еңбектеп жылжыды. Еденде дымқыл із қалып жатты. Әр қимыл жаңа ауырсыну әкелді.
Телефонды қолына алды. Саусақтары дірілдеп, көз алдында түрлі-түсті шеңберлер жүзіп жүрді. Контактілер тізімінде бірінші «Е» әрпінен басталатын аттар тұрды.
«Ерлан».
Ал оның астында — «Ермек Нұрланұлы (бас директор)». Ол бұл нөмірді бір ай бұрын, декреттік құжаттарға қол қою қажет болған кезде сақтап қойған еді, сол кезде күйеуі телефон көтермеген.
Айдана күйеуінің атына басып қоңырау шалды.
Ұзақ сигналдар. Салқын, немқұрайлы.
Қоңырау үзілді.
Ол тағы да терді.
«Абонент уақытша қолжетімсіз».
Қорқыныш оны түгел басты. Ол жалғыз еді. Есік күрделі құлыппен жабылған, оны бұл күйінде аша алмайды. Тіпті жедел жәрдем шақырса да, дәрігерлер жабық есіктің алдында тұрып қалар еді.
Оқиғалар бірінен соң бірі тез болып жатты. Айдана есінен танып қала жаздап, мессенджерді ашты. Көз алдында бәрі қосарланып көрінді. Ол күйеуіне жазып жатырмын деп ойлады.
«Маған ауруханаға бару керек, есік құлыптаулы! Бәрі басталды, мен құлап қалдым, тұра алмай жатырмын. Өтінемін, тез кел!»
Ол «Жіберу» батырмасын басып, телефонды қолынан түсіріп алды. Экран өшіп қалды.
Сол кезде Ермек Нұрланұлы, ірі құрылыс компаниясының иесі, жиналыс өткізіп отырған. Ол қатал әрі нақты адам еді. Кешігуді де, бос сөзді де ұнатпайтын. Қызметкерлері одан сескенетін.
Үстел үстіндегі телефон қысқа ғана дыбыс шығарды.
Ермек экранға көз тастады. Хабарлама.
Ол қабағын түйді. Нөмір таныс еді — Айдана, оның жабдықтау менеджері Ерлан Қасымовтың әйелі. Жақында ғана кеңсеге келіп, құжаттарға қол қойған қарапайым әйел.
Ермек хабарламаны оқып шықты.
Әдетте сабырлы жүзі бірден өзгерді.
— Жиналыс аяқталды, — деді ол орнынан тұрып.
— Бірақ Ермек мырза, біз сметаны әлі… — деп бастады бухгалтер.
— Барлығың шығыңдар. Қазір.
Ол кабинеттен тез шығып, жүріп бара жатып Ерлан Қасымовқа қоңырау шалды.
«Абонент уақытша қолжетімсіз».
— Масқара… — деп тістерін қыса сыбырлады ол.
Сол сәтте қауіпсіздік қызметінің бастығына қоңырау шалды.
— Қазір Ерланның телефоны қай жерде екенін анықтаңдар. Және кіреберіске көлік дайындаңдар. Өзім барамын.
Екі минуттан кейін геолокациясы бар хабарлама келді.
Ерлан құрылыс алаңында емес еді.
Картадағы нүкте қаланың сыртындағы «Laguna» демалыс кешенінің маңында жанып тұрды.
