«Анам Аружанды алып келді, ал сенің заттарың қаптарда жатыр»: енем перзентханадан шыққан бойда мені үйден қуып жіберді, бірақ пәтердің шын иесі кім екенін білмеді
— Тек ашуланба, Айдана, саған қазір баланы емізу керек. Бірақ… сенің заттарың шкафтан алынып тасталды. Ілгіштерде де жоқ. Анам бәріне осылай жақсы болады деді. Ол… ол Аружанды алып келді. Аружанды есіңе түсіресің бе? Оның құрбысының қызы. Анамның айтуынша, ол «тыныш айлақ», ал сен болсаң — амбициясы көп, үнемі іссапарда жүретін адамсың, — Даниярдың телефондағы даусы аянышты, тіпті біртүрлі бағынышты естілді.
Мен аурухана төсегінің шетінде отырып, ұйықтап жатқан кішкентай орамды бауырыма қысып отырдым.
Ұлым дүниеге келгеніне небәрі үш күн ғана болған.
Ішімде бәрі мұздай шөлге айналғандай болды.
— Данияр, тағы бір рет қайтала. Менің заттарым қайда? Ал Аружан деген кім? — мен сабырмен тыныстауға тырыстым, бірақ құлағымда ашудың гуілі күшейіп бара жатты.
— Заттарың… қаптарға салынған, ортақ дәлізде тұр. Анам құлыпты ауыстырып тастады. Ол сен «әйел рөлін дұрыс атқара алмайсың» деп ойлайды, сондықтан бұл пәтерде саған орын жоқ дейді. Ал Аружан… ол тек үй шаруасына көмектесіп жүр. Әзірге. Айдана, түсінуге тырысшы — анам менің бақытты болғанымды қалайды! Ол бала — менің өмірімді жарамсыз әйелмен бұзуға себеп болмауы керек дейді.
— Сенің анаң балаңның анасын босанғаннан кейін үш күн өткен соң көшеге қуып шықты ма? — мен сыбырлап айттым. — Ал сен сол жерде тұрып, Аружанның менің комодымда өз іш киімдерін жайып жатқанын қарап тұрсың ба?
— Неге олай айтасың… Аружан өте ұқыпты қыз. Тіпті перделерді де ауыстырып қойды. Сенің «скандинавиялық» перделеріңді анам шаң сүртетін шүберекке ұқсайды деді. Айдана, қазір қоңырау шалма. Телефон тынымсыз соғылғанда анам ашуланып кетеді. Қалған заттарыңды қашан алуға болатынын өзіміз шешеміз.
Қысқа сигнал — байланыс үзілді.
Мен телефонның экранына қарап отырдым да, ішімде тек реніш емес, басқа бір сезім оянып келе жатқанын байқадым.
Бұл — өзімді және баламды қорғауға деген ежелгі, жыртқыштық инстинкт еді.
Бұл жағдайдың ең ирониялысы — «жақсылық жасаушы» Даниярдың анасы біздің екі жылдық некемізде бір рет те пәтердің құжаттарына қарамаған еді. Ол ұлы «отбасының басшысы» болса, онда бұл үй де автоматты түрде соған тиесілі деп сенімді болатын.
Бірақ ол бір нәрсені білмеді.
Менің атам Нұрлан — ескі тәрбиемен өскен, бұрынғы судья — үйлену тойыма сондай сыйлық жасаған еді, ол менің әлсіз мінезді күйеуімнің қатысуын мүлде қажет етпейтін.
Мен атама телефон соқтым.
— Ата, сәлеметсіз бе. Кеш уақытта мазалағаныма кешіріңіз. Бізде жаңа ғана… декорация өзгерді десек болады. Даниярдың анасы мені бұл пәтерге артық адам деп шешіпті. Менің заттарым дәлізде қаптарда тұр, ал үйдің ішінде «дұрыс» қыз — Аружан тұрып жатыр…
