— Қызыммен бірге сенікіне кіріп тұрамыз! Мынадай кең пәтерде бір өзің жүру обал ғой! — деп ұялудың сәулесі жоқ, арсыздау жеңеше дауыстап айтты.
Айзада терезе түбіндегі орындықта отырып, жасмин шайының хош иісін жұтып, кешкі күннің әрбір алтын сәулесіне қуанып отырды. Панорамалы әйнектен қала көрінеді — күннің соңғы шуағына малынып, алтынға балқығандай. Оның жиырма бесінші қабаттағы пәтері – жылдар бойы тынымсыз еңбектеніп жеткен ең қымбат жетістігі. Жиырма тоғыз жасында — бас айналар мансап, қаланың қақ ортасында жеке баспанасы — бәрі маңдай термен келген, адал еңбектің жемісі. Енді міне, тыныштық. Сәлемет күн. Ынтымақ. Ешкім дауыс көтермейді, ешкім ештеңе сұрамайды — өзінің кішкентай тәуелсіз аралы еді бұл.
Ол демалыс күнін жалғыз өткізуді армандаған. Телефонын үнсізге қойып, ноутбугын сөреге тығып қойған. Керегі – тек медитация, әуен және, мүмкін, жылы көрпенің астында ескі ағылшын сериалының бір-екі бөлімі. Айзада шайдан бір ұрттап, көзің жұма беріп, жай ғана болудың рақатын сезініп отырды.
Кенет домофонның өткір қоңырауы үндемістікті оқ тигендей жарып өтті. Айзада селк етті: дәл қазір кім мазалауға батылы барды екен?
Қонақ күтпеген. Подруга Сәуле — Түркияда, ата-анасы — Оралда, бүгін тамақ жеткізуді де тапсырыс бермеген. Тұтқаны көтеріп:
— Кім бұл? — деді.
Жауап болмады. Тек әлдебір шиқылдаған дыбыс, артынан қысқа «шерт» — біреу кіреберіс есіктің түймесін басқан сияқты. Айзада қабағын түйді. Мүмкін, қабатты шатастырып алған шығар. Бірақ, бір минут өтпей-ақ, есіктің өз қоңырауы безілдеп қоя берді — өктем, сенімді.
Ол есікке барып, шынжырды алып, ашты. Төр алдында — оның жеңгесі Маржан тұр. Дөңгелек жүзді, елуге таяса да дауысынан әлі қуат арылмаған, қызғылт шашты әйел. Қасында — қызы Алия, сәл қысылып, аяғын ауыстырып тұр. Сол Алия ғой, әлеуметтік желіге әр апта сайын фильтрмен сурет жүктеуден шаршамайтын.
— Жеңеше Маржан? Алия? — деп сасқалақтай ғана Айзада айтты. — Не боп қалды?
Маржан оны бастан аяғына дейін бір шолып өтіп, еш кідірместен:
— Есіктің алдында тұра береміз бе? Үйге кіргіз, дәлізде жел ұрып тұр ғой! — деді.
Айзада еріксіз шегінді. Ауыр чемодан тарс етіп ішке домалады, Алияның спорттық сөмкесі пуфтың үстіне қойылып, вазаға соғылып кете жаздады. Жеңгесі пальтосын Айзаданың ұқыптап ілінген тренчінің үстіне іліп, бүйірін таянып, пәтерді шолып шықты: жылтыраған паркет, әдемі иіс шамдардың хошы.
— Міне, жөн осы, — деді ол созып. — Біз, Алия екеуміз, біраз уақыт сенікіне түсе тұрайық дедік. Пәтерің тамаша, бос тұрғызудың не керегі бар?
— Қалай дейсіз?.. — Айзаданың самайы тарсылдап қоя берді. Ашудан ба, әлде аң-таң күйден бе — өзі білмеді. — Сіздер мұнда… тұрасыздар ма?
— Таңғалатын не бар? — Маржан баяғысынша суыққай әңгімелеп, қонақ бөлмеге бет алды. — Өз адамдармыз ғой. Ал біздікі жөнделіп жатыр. Үйді су басқан, күйеуім сылақ пен еденге кірісіп жатыр, бізбен бірге қала алмайды. Сондықтан осында келген жөн көрдік. Сен өзің іскер, өз бетіңмен өмір сүріп жүрген бойжеткенсің, орныңнан қозғалмайсың.
Айзаданың іші лаулап жанды. Оның жеке кеңістігі, тынышы, өз әлемі “туыстық көмек” деген сылтаумен оп-оңай басып алынбақ.
— Неге әже мен атамның үйіне бармайсыздар? — деді, сабырлы болуға тырысып. — Үй кең, бос. Өздеріне де қолғабыс болар едіңіздер.
Алия танауын шүйіріп:
— Айзада, шынымен бе? Даланың арасында сырттағы дәретханамен? Пеш жағу ма? Жоқ, рақмет. Біз заманға сай әйелдерміз, жайлылық керек бізге, — деді.
Маржан басын изеді:
— Көріп тұрмын, сен тым жалғызсың. Үй іші суық сияқты. Жұмыстан өзге кіммен сөйлесесің? Біз көңіл серік боламыз. Өмір бір ғана карьера емес қой, робот емес екенсің.
Айзада ашуын білдіргісі келмеді. Тура «жоқ» десе, үлкен жанжалдың басталатынын сезді. Солайша, тәуекел етіп:
— Жеңеше, мен мұнда жалғыз тұрмаймын. Бұл үйде менімен бірге адам бар, — деді.
— Адам? Қандай адам? — деп Маржан елең етті.
— Жігітім. Біз жарты жылдан бері бірге тұрамыз. Қазір жұмыста. Ол бөгде адамдардың үйде жүргенін ұнатпайды. Бұл әдепсіздік деп санайды.
Бір сәтке бәрі үнсіз қалды. Айзада өтірігінің жүретінін үміттенді. Бірақ Маржан жылдам есін жиып, көзін өткізіп, есік алдындағы ерлер аяқ киімінің жоқтығын байқады.
— Жігітің бе? — деп мысқылмен күліп қойды. — Ізі де жоқ қой ол «жігіттің». Мүмкін, ойдан құрадың ба, Айзада?
Алия да қызығып, езуінде мысқыл пайда болды.
— Ендеше, көрсет! — деді Маржан. — Көрсет сол жұмбақ күйеу балаңды. Рас болса, біз де туыспыз, танысайық. Ал егер жоқ болса – өтірікті қою керек!
Айзаданың бойы мұздап сала берді. Шынымен, ер адам жоқ. Өзі айтқан өтіріктің торына түсіп қалған.
— Е, күтеміз бе? — деді Маржан сөмкесін ашып. — Қайда жасырынып жүр екен сенің күйеуің?
Айзада қозғалуға шамасы келмей, қорғаны қираған қамалдай күй кешті…
Осы жерден әңгіме үзіліп тұр. Жалғасы келесі түсініктемеде.
— Қызыммен бірге сенікіне кіріп тұрамыз! Мынадай кең пәтерде бір өзің жүру обал ғой!
