Біз үйленгеннен бері күйеуім маған оның ата-анасының шағын ауылдағы үйіне баруға әрдайым тыйым салатын. Бір күні ол іссапармен қала сыртына кеткенде, жай ғана қызығушылықпен сол жерге жасырын барып көруге бел будым. Есікті ашқан сәтте-ақ төбе шашым тік тұрды — көргеніме сене алмадым…
Үйленгенімізге сегіз жыл болғанына қарамастан, күйеуім Нұрлан маған оның анасы Айгүл тұратын ауылға баруға рұқсат бермеді. Әр жолы бірдей сылтау айтатын — үйде үлкен жөндеу жүріп жатыр дейді. Алғашында мен оған сендім. Тіпті іштей мақтанып та жүрдім: анасына жақсы үй жасап бергісі келетін қандай қамқор ұл деп ойлайтынмын. Бірақ жылдар өте берді, ал жөндеу жұмыстары әлі бітпегендей көрінді.
Мен енеме арнап сыйлықтар сатып алатынмын, ал Нұрлан оларды өзі апарып беретін, «анамды көріп келемін» деген кезде. Кейде Айгүлге телефон шалатынмын, бірақ бір күні оның нөмірі мүлде жауап бермей қалды. Не болып жатқанын сұрасам да, ешқандай нақты жауап ала алмадым. Тек ауылдың атын — Қарасай — атағаным сол еді, күйеуімнің көзінен біртүрлі мазасыздық байқалып, ол бірден әңгімені басқа жаққа бұрып жіберетін.
Бәрі біздің үйге бір күні адвокат келгенде өзгерді. Ол Айгүлдің бір айдан астам уақыт бұрын қайтыс болғанын айтты. Нұрлан диванда отырып, бетін қолымен жауып алып жылады, ал менің кеудемде мұздай ауыр түйін пайда болғандай болды. Мен бір ғана нәрсені түсіндім — ол тағы да өтірік айтқан. Бұл жолы өтірігі тым үлкен еді.
Бірнеше күннен кейін күйеуім бір аптаға шұғыл іссапарға кету керек екенін айтты. Сол сәтте мен біртүрлі сезімге берілдім. Оның көлігі біздің көшенің бұрышынан көрінбей кеткен бойда, мен көптен бері жәшікте жатқан ауылдағы үйдің кілтін алып, Қарасай ауылына жол тарттым.
Жол маған шексіз ұзақ көрінді. Жүрегім мотордың дыбысынан да қатты соғып тұрғандай сезілді. Ол жерде мені не күтіп тұрғанын білмедім, бірақ қандай шындық болса да, білуге дайын едім.
Үйге жеткенде бәрі біртүрлі тым тыныш болып көрінді. Ауладағы ескі ағаштар желмен баяу сыбдырлап тұрды. Қақпаны ашып, баспалдақпен жоғары көтеріліп, есіктің алдында бір сәт тоқтап қалдым. Кілтті құлыпқа салғанда қолдарым дірілдеп тұрды.
Есік күтпеген жерден оңай ашылды.
Ішке бір қадам жасаған сәтте-ақ төбе шашым тік тұрды. Мен тұрған жерімде қатып қалып, көзіме көрінгенге сене алмадым…
Сол үйдің ішінде көргенім күйеуім туралы ойлаған барлық нәрсені түбегейлі өзгертіп жіберді…
Жалғасы төм
