«Қимылда, жалқау қолғап киюден қорқатын!» — деп қайын енем қонақтардың көзінше қарқылдай күлді. Ол минут өтпей жатып, мен оған пәтердің кілтін лақтыратынымды білмеді.
Шойын табадағы бұқтырылған сиыр еті қосылған утятница қолымды күйдіріп барады — дәл балқыған темір ұстағандай. Ұстағыштар да көмектеспеді — жылу оларды да, теріні де тесіп өтті. Арқамнан тердің суық ағысы сырғып, маңдайыма жабысып қалған шаш шалып тұрды. Тар дәлізде тоқтап, өзімнің қонақ бөлмемнен естілген күлкі мен шулы дауысты тыңдап тұрдым. Он шақты адам, күміс шанышқының сыңғыры, қашықтан да естілетін сөздер.
— Қайда қалды, біздің назды келін ыстық тамақпен? — деп гүр ете қалды ағайымыз Ғалым. — Біз әлдеқашан дәм татып қойдық, енді тойды жалғастырайық! Әлде бөтелкелер мұңайып отыр ма?
— Тыныш, Ғалым, — деп мысқылдай созды енем, Ләззәт. — Біздің Айгерім баяғысынша шабан ғой! «Қимылда, жалқау қолғап кимеген!» — деп асүй жаққа дауыстап, мені мазақтап күлді. — Еркектер аш, ал ол әлі салбырап жүр! Күйеуге тиіп алды да, бір дастарқан жая алмай жүр!
Күлкі қайтадан бөлмені жаңғыртты. Сонда күйеуім, Нұрлан, үн қатты.
— Ол менің баяулау, мам, — деді ол ерінбей күлімсіреп. — Бірақ тырысып жатыр ғой. Қазір алып келеді, қайда барсын.
Ішімде бір нәрсе үзілді. Сол жылдар бойы «бәрі дұрыс шығар», «сабыр ету керек қой» деп өзіңді жұбатып жүрген сезім бір мезетте опырылып түскендей.
Мен алғаш Нұрланмен танысқанда, ол сенімді, көңілді, сөйлесуге жеңіл жігіт болып көрінді. Мен тәулік бойы монитор алдында отыратынмын — интерфейстер сызам, фриланс жұмыс алам, төрт сағат қана ұйықтаймын. Өз пәтерім — басты мақсатым еді. Ақыры сатып алдым. Тыныш көшеде кең екі бөлмелі пәтер. Әрбір метр ламинатты өзім таңдадым, өзім боядым, ернім мен саусақтарым бояудан жарылып кеткенше жұмыс істедім.
Нұрлан менің үйіме бір спорттық сөмке мен компьютердің жүйесін ғана арқалап көшіп келді. Логист ретінде тапқан ақшасын көлік пен достарына жұмсайтын, ал мен коммуналдық төлемдерді өтейтінмін. «Бізге болашаққа жинап жүрмін, көресің әлі, сәулем!» — дейтін. Мен сенетінмін.
Ләззәт кейін пайда болды. Әуелі — маринадталған қияр тосаптары мен орамалдарын құшақтап сирек келетін. Кейін — әр демалыс сайын. Күліп тұрып, гүл көшеттерін әкеледі де, мұрын астынан жаңа ережелерін тықпалай бастайды.
— Айгерім, мынау плитаң неге дақ болып тұр? — дейді табалдырықтан кіре салып, саусағымен жылтыраған жерді сипап. — Жақсы келін үйін айнадай ұстайды! Байғұс Нұрланды компьютеріңмен қажатып жүрсің бе?
Нұрлан оның алдында жиырылып, жасөспірімге айналып кететін. Кейін сөйлескім келсе, ол мені былай тоқтататын:
— Айка, ол ескі көзқарастағы адам ғой, ұрсып қайтесің. Өзін басты сезінгісі келеді. Қойшы, біз ғой, отбасы.
Мен үндемейтінмін. Жылтырап тұрған ваннаны қайта сүртетінмін.
Бірақ Ләззәттің аппетиті өсе берді. Келе-келе, менің пәтерім туыстар қабылдайтын орынға айналды. Бірде жиені концертке келіп түнеп кетеді, енді бірде тәтесі «әзірге сағатқа» соғып өтеді. Мен жол бойындағы асхананың даяшысы секілді дастарқан жаятын болдым.
Бейсенбі кешінде Ләззәт телефон шалып, сұрамастан хабарлады:
— Сенбіде бәріміз сендерге барамыз. Ғалым айтты, бүгін аталарыңның сексен жылдығы болар еді, еске алайық дейді! Он екі шақты адам болады, ет, салаттар, тіскебасарлар — бәрін үйдегідей дайында!
— Ләззәт апа, — дедім иығыммен телефонды қысып, — менің үлкен жобамның тапсыру уақыты, жұмыстамын ғой…
— Кейін жасайсың! — деп қылып кесті. — Нұрлан айтты, сендер үйдесіңдер ғой, демек қонақ күтесіңдер. Болды.
Трубканы қойғанда, Нұрлан асүйде отырған, әлеуметтік желіні айналдырып отыр.
— Сен неге мен үшін шешім қабылдайсың? — дедім тыныш дауыспен.
Ол басын да көтермеді.
— О, Алла-ай, Айка, бір күн шыдай алмайсың ба? Салат жаса, ет ал, соншалық қиын емес қой.
Сенбі күні таңғы алтыда мен базарда тұрдым. Жаңа орындыққа жинап жүрген ақшамның барлығын дерлік жұмсадым. Түске дейін асүй соғыс даласындай болды. Май қолымды күйдіріп, денем дірілдеп, аяқтарым сырқырап тұрды. Содан соң есіктің қоңырауы безілдеді. Олар келді — айқайлап, өзімбілеуші кейіпте, кір аяғымен. Көмектесуге ешкім ұсыныс білдірмеді.
Міне, дәл қазір дәлізде тұрмын: утятница саусақтарымды күйдіріп тұр, енем айғайлап «жалқаусың» дейді, Нұрлан езу тартқан.
Мен ауыр табаны аяқ киім тумбасының үстіне қойдым. Арқамды түзеймін, иығымды тік ұстаймын. Шаршау жоқ болды, тек мұздай айқындық қалды.
Спальняға өттім. Спорттық сөмкеге джинс, косметика, ноутбук салдым. Үстелдің тартпасынан папка — пәтер құжаттарын алдым. Бүйір қалтаға сырғыттым — найзағайдай «чпақ» етті.
Қонақ бөлмеге қайта келдім. Онда күлкі, рюмка сыңғыры. Ләззәт шұжыққа қол созып бара жатып, сөмкемді көріп, қатып қалды.
— Бұл не, театр ма? — деп қабағын түйді. — Ыстық қайда?
Мен қалтамнан кілттерімді шығарып, алдына тұрған бос тәрелкеге лақтырдым. Металл мен фарфордың даусы құлақты жарардай болып шықты.
— Егер мен сеніңше жалқау жұмысшысы болсам, онда жұмыстан кетем. Бәрі бітті.
Ләззәттің жүзі ала-құла болып кетті.
— Айгерім, не деп тұрсың?! — Нұрлан орнынан атып тұрып, орындықты құлатып алды. — Қандай жұмысшы? Сөмкені қой, мені ұятқа қалдырма!…
«Қимылда, жалқау қолғап киюден қорқатын!» — деп қайын енем қонақтардың көзінше қарқылдай күлді. Ол минут өтпей жатып, мен оған пәтердің кілтін лақтыратынымды білмеді.
