«Тфу, кәуаптағы әже екен!» — деп күлкіге қарық болды күйеу балам, бүкіл жағажай сол күлкіден жаңғырыққандай. Мен баяу арқамды бұрып едім, ол кенеттен құмға отыра кетті, бейне бір астынан жер тайып кеткендей.

«Тфу, кәуаптағы әже екен!» — деп күлкіге қарық болды күйеу балам, бүкіл жағажай сол күлкіден жаңғырыққандай. Мен баяу арқамды бұрып едім, ол кенеттен құмға отыра кетті, бейне бір астынан жер тайып кеткендей.

— Ең құрығанда парео киіп алсаңшы, адамдарды шошытып жатырсың ғой, — деді Марлен, ерінін қиқаң еткізіп, құмды сілкіп қалдырып, оның бір бөлігі менің аяғыма түсті. — Шынымен, Қарагүл, сенің жасыңда ашық купальник киген кім бар өзі?

Қызым Лейла телефоннан бас алмай, сәл ғана басын изеді — демек, ол да келіседі. Мен сабырмен купальниктің иінін түзеп қойдым да, бүгін таңертең айнаға қараған сәтім есіме түсті: елу екі жастағы әйел үшін мен өте жақсы күйдемін. Аптасына үш рет фитнес, бассейн, би — осының бәрі денемді шаршаған көлеңкеге айналдырмай ұстап тұр.

— Сонда не дұрыс емес екен, айтшы? — дедім мұздай дауыспен, сөмкеден күнге арналған кремімді шығарып.

Марлен жиіркенішті күлкімен мырс етті — дәл сол үн менде әрдайым ауыр нәрсемен ұрып жібергім келетін сезім тудырады.

— Тері дегенің бұрыңғыдай шабдалы емес қой, Қарагүл әпке. Гравитация деген қатыгез нәрсе ғой.

Ол өзі менің суық көзқарасымды байқаса да, тәкаппарлығын тастай қоймады. Осы демалыстың — бизнес-класс билеттен бастап, соңғы «Маргарита» бокалына дейін — бәрінің ақысын мен төлегенмін. Ал Марлен үш жылдан бері өз «шығармашылық ізденісін» жалғастырып, Лейла екі жерде жұмыс істеп жүр. Ол болса оны «өмірлік басымдықтарды қайта бағамдау» деп атап, жиі «өзін-өзі дамытуға жаңа орта керек» деп шағымданады.

— Мүмкін, суға барып келерсің, Марлен? — деді Лейла ақырын, кешірім сұрағандай үнмен.

— Әрине жоқ, — деді ол менсінбей. — Анау енең бар ғой, өзі барып келсін. Буындарына пайда.

Мен жай ғана орнымнан тұрдым. Ішімде сабырлы ашу толқыны көтерілді — дәл дауыл алдындағы тыныштықтай. Балалар айқайлап, шағалалар шулап, жүгері сатушы туристермен дауласып жатыр. Финалдық көрініске тап келетін тамаша сахна.

— Лейла, айтшы өзің! — деп Марлен әдейі қатты дауыстады. — Ұят емес пе? Қара, адамдардың бәрі қарап отыр, нағыз цирк!

Ол назарды жақсы көретін. Бетіне қуаныш, өз-өзіне риза күлкі орнады. Шынында да, бірнеше адам бұрылып қарады, тіпті көрші шезлонгта жатқан ақсары әйел көзілдірігін түсіріп, қызыға қарап қалды.

— Тоқтатшы, Марлен! — деп сыбырлады Лейла, орамалға тығыла түсіп, жерге кіріп кеткісі келгендей.

— Неге? Мен шындықты айтып тұрмын ғой! Эстетика деген бар!

Мен үнсіз жеңіл накидкамды алып, жерге тастадым. Ауа бір сәтке тына қалды. Менің жаңа көгілдір купальнигім күнге жарқылдап түсті, ал Марлен тағы бір мазақ сөз айту үшін шынтағына сүйенді.

— Тфу, кәуаптағы әже екен! — деп тағы да айқайлады ол, көпшілік күліп бағам деп.

Мен артқа бұрылдым — баяу, салмақпен, өмір үйреткен еңселі қимылмен. Сол сәтте күлкі тоқтады. Оның қолы дір етті, шынтағы шетке сырғып, өзі бетімен құмға құлады.

Жай құлаған жоқ — қорқыныштан құлады.

Менің арқамда күнге шағылысып тұрған ірі қара әріптермен былай жазылған еді: «МАРЛЕН, СЕНІҢ ОЙНАҒЫҢ ЛИЛИЯ САУНАҒА АҚША КҮТІП ОТЫР. ЕНЕҢ БӘРІН БІЛЕДІ».

Сәл төменіректе ұсақ әріптермен анық жазылған: «P.S. ДЕМАЛЫСҚА АРНАЛҒАН КАРТАҢДЫ БҰҒАТТАП ТАСТАДЫМ».

Жағажайда бір сәт толық тыныштық орнады. Содан кейін біреу күліп жіберді, қасымдағы ақсары әйел қарқылдап күлді, ал күлкі толқыны қатардағы демалушыларға жайылып кетті.

— А… анашым? — деді Лейла дірілдеп, тамағы құрғағандай.

Мен сабырмен бұрылып қарадым. Марлен қызарып, абдырап, құмнан етпеттей тұрып, жағаға ұрылған балықтай түкірініп жатыр.

— Бұл не сұмдық? — деп ыңыранып тұншыға сөйледі ол. — Әзіл ғой, иә? Қарагүл, сен есіңнен айырылдың ба?

Лейла арқамдағы жазуға қарап, сосын күйеуіне көз тастады. Бетінде бұрын болмаған бейне пайда болды — ашу да емес, өкпе де емес, бір жеңілдік сияқты — ұзақ жылдар бойы иықта тұрған жүк түскендей.

— Лилия? — деді ол салқын үнмен. — Сол ма, логистикадағы ма?

Марленнің түсі қашты. Ол енді өтірігі де, сөзі де жетпейтінін түсінген.

— Лейла… бұл мүлде ақымақтық қой, — деді ол күмілжіп. — Фотомонтаж! Әлде… татумонтаж ба еді…

Оның үні теңіздің шуы мен адамдардың сыбыр-сыбырында жоғалып кетті.

Тек менің ішімде бір жеңіл тыныштық орнады — жылдар бойы жинақталған сабырдың салтанаты сияқты.

Related Posts