– Мұнда сенің қалыңдығың туралы шындықтың бәрі бар! – деді әкесі салқын үнмен, ұлына флешканы ұсынып.
Ернар сағатына қайта-қайта қарап отырды. Ол «Ақ Рояль» деп аталатын Астанадағы ең қымбат мейрамханадан үстелге алдын ала тапсырыс берген болатын. Айдана он минут кешігіп жатты, ал Ернар кешігуді жек көретін.
Ол үшін уақытында келу – тәртіп пен сыйластықтың белгісі еді.
Бірнеше рет мәзірді парақтап шықты, бірақ не тапсырыс беретінін әлдеқашан біліп қойған. Шаршау мен жақында әкесімен болған әңгіме ойынан кетер емес. Дәл телефонын алып, Айданаға қоңырау шалмақ болғанда, есік ашылып кетті.
— Кешір, жаным! Бірaz бөгеліп қалдым! — Айдана ішке кіріп келді, көгілдір көйлектің жеңіл матасы оның сымбатты тұлғасын айқындап тұрды.
Ол еңкейіп, Ернардың бетінен сүйді. Денесінен көктемгі гүлдің жұпары аңқып тұрды. Ернардың көңіліндегі реніш әп-сәтте тарап кетті.
— Біле тұра мені күттіресің бе? – деп сыңай танытқанымен, еріксіз жымиып жіберді.
— Ал мен керісінше, сондай сымбатты ер жігіттің мені күткенін ұнатамын, – деп күлді Айдана. – Бағдаршамда тұрдым, содан кейін бір әжей жолды өте алмай қойды!
Ернар күліп жіберді:
— Сен өзіңді білем ғой, кем дегенде жарты сағат айна алдында тұрғансың.
— Ой, жоқ! Бар болғаны жиырма бес минут!
Ол қыздан көзін ала алмады. Қоңыр шашы иығына жұмсақ толқын боп төгіліп тұр, көздері жарқырап, бетінде кішкентай шұңқыршақтар күлімсіреуін тіпті сүйкімді ететін.
Екеуі екі жыл бұрын танысқан, бір жарым жыл бірге жүрген, ал соңғы бір жыл – сөз байласқан кезең болатын. Бәрі некеге қарай бет алғандай еді.
— Кездескенімізге! – деді Ернар, бокалын көтеріп.
— Екеумізге! – деп жылы жымиды Айдана.
Тапсырыс беріп болған соң, олар күнделікті өмір жайлы сөйлесіп отырды. Айдана әрдайым жұмысы туралы қызыға айтып беретін. Ол қаладағы жеке клиникада медбике болып істейтін, балалармен жұмыс істеуді жақсы көретін.
— Ал сенде не жаңалық бар? Жоба қалай жүріп жатыр? – деп сұрады ол.
— Әзірге бәрі жоспар бойынша, бірақ дедлайндар жақындап қалды, – деді Ернар иығын қиқаң еткізіп.
Айдана басын изеп қойып, кенет сұрап қалды:
— Сонда… тойдың нақты датасын қашан белгілейміз?
Ернар сәл түнере қалды. Тағы да осы тақырып.
— Айдана, айттым ғой, жобаны бітіреміз – сол кезде шешеміз.
— Бұл жауапты жарты жылдан бері айтып келесің! Ернар, мен енді күткім келмейді. Мен сенің жұбайың болғым келеді.
— Қазір қолайлы уақыт емес.
— Ал қашан болады? Елуге толғанда ма?
— Айдана, менде жұмыс көп…
— Сөйлеме! Той үшін не істеуің керек – тек келіп, «иә» деу ғана ғой!
Ол ашулана бастады:
— Мен бәрі мінсіз болсын деймін.
— Мен де солай! – деді қыз ширақ үнмен. – Аралда той жасайық! Мальдив, Бали немесе тіпті Бора-Бора! Барлығын ұйымдастырып береді, бізге тек бару керек!
— Тағы да сол ара ма?! Саған тек сән мен даңқ керек пе? Әлде достарыңның бәрі қызығудан жарылсын дейсің бе?
Айдана ренжи қарап:
— Яғни сен мені ақша үшін қасында деп ойлайсың ба?
— Болмаса ше? – сөз аузына еріксіз шықты.
— Сен… сен тіпті түсінбейсің! Мен сені сүйемін, ал сен бәрін ақшаға әкеліп тірейсің!
— Мен өзімді пайдаланып жатқандай сезінем! – деді Ернар ашумен.
— Жарайды! Онда білгің келсе – мен де сенің “мінсіз” өміріңнің бір бөлігі болғым келмейді!
Ернар орнынан атып тұрып, үстелге ақшаны тастай салды:
— Осы жерде айғайласқым келмейді. Сабырланғанда хабарлас.
Ол мейрамханадан шығып кетті.
Түнгі қалада оның жаңа BMW көлігі зулап келе жатты. Радио соңғы хитті қатты қойып тұр, бірақ оның ойын ештеңе өшіре алмады. Неліктен бәрі осылай қиындап кетті?
Ол олардың алғашқы кездесуін есіне алды. Әкесінің жеке клиникасына құжат алу үшін барған болатын. Сол жерде тіркеу бөлімінде тұрған Айдананы көрді. Ақ халат, жинақы шаш, жылы жымиыс… бәрі соншалық қарапайым, бірақ ерекше. Сол сәтте оның өмірі өзгергендей болды.
Айдана қарапайым отбасынан шыққан, жастайынан еңбектеніп, өз оқуын өзі төлеген. Ернарды дәл осы шынайылығы баураған.
Анасы – Гүлнұр – қызды бірден жақсы көрді.
«Ол нағыз таза жүректі қыз, балам. Осындайды бағалай біл», – деген еді ол.
Ал әкесі – Нұрлан – әрқашан сабырлы, бірақ суық еді. Айдананы жақсы маман ретінде сыйлайтын, бірақ олардың болашағына келгенде көзқарасы өзгеше болатын.
«Жақсы қыз, Ернар, бірақ… сен үшін емес», – деген сөзі Ернардың жадында сақталып қалды.
Сол сөз бүгін қайта жаңғырғандай.
Түн ортасында үйіне келгенде, ол әкесін қонақ бөлмеде тапты – қолында стақанмен виски.
— Ұйықтамадың ба?
— Күттім сені. Айдана анаңа жылап хабарласыпты. Не болды?
— Ештеңе. Ұрысып қалдық сәл.
Әкесі үнсіз екінші стақанға құйып, ұлына ұсынды:
— Іш. Жеңілдеп қаласың.
Сәлден соң Нұрлан ойлы кейіппен айтты:
— Білесің бе, мен сенің шешеңді алғаш кездестіргенде, менің ата-анам қарсы болған.
— Шынымен бе?
— Иә. «Қарапайым ауылдың медбикесі біздің ұлға сай емес», – деген еді олар. Бірақ мен тыңдамадым. Ең дұрыс шешім сол болды.
Бір сәт үнсіздік орнады. Сосын Нұрлан орнынан тұрып, кабинетке кетті. Бірнеше минуттан соң қолында кішкентай қара флешкамен оралды.
— Мұнда сенің қалыңдығың туралы шындық бар.
Ернар абдырап, флешкаға қарады:
— Бұл не? Сен оны аңдыдың ба?
