Телефонның қоңырауы тыныштықты әйнекке соғылған пышақтай қақ айырды. Айсұлу селк ете қалды — жұқа пинцет саусақтарынан сырғып түсіп, үстелге тиді. Жүрегі дүрсілдеп, кеудесін жаңғыртты. Ол біраздан бері ескі камзолдың үстінде шұқшия жұмыс істеп отырған, сарғайған шілтерді мұқият түзеп, ойға батқан еді. Ал сол мезетте шыққан жағымсыз шырыл оның тыныштығын быт-шыт етті.
Айсұлу қолғаптарын шешіп, көзі мен самайын сүртті де телефон экранына қол созды. Хабарлама Ерландыкі сияқты көрсетілгенімен, мәтіннің өзі өзгеше — үстінде ұзын тізбекті “басқаға жіберу” таңбасы тұр. Экранда оның анасы – Сағанның – жазған ұзақ бұйрықты хаты ашылды. Сәлемсіз, кіріспесіз — бір-ақ бұйрық, бір парақ бойы.
Тізім нақты әрі бұйрықты сипатта еді. Тәте Гүлнарға — қымбат қартаюға қарсы косметика жинағы. Аға Нұрланға — мейрамға арналған асыл коньяк. Бөбек Әсемге — жарығы бар үлкен қуыршақ үйі. Ерланның өзіне — атақты брендтің жаңа былғары әмияны. Ал соңында, ашу ұялатар тіркес қосылған: «Сенің келінің бәрін әдемілеп орау керек. Төлейтін қағаздарды да сақтасын, кейін тексеремін, отбасыңа үнемдеп қалған жоқ па екен».
Айсұлу телефонын үстелге тастап, жүзін алақандарымен жапты. Барын қосқанда, ол тізімнің құны ай сайынғы ипотекалық төлемнен екі есе қымбат еді. Ерлан екеуі әр тиынды санап отыратын — жуынатын бөлмені жөндеуге жинап жүрген. Ал енді міне… өзгенің сәнқойлығының ақысы кімнің мойнында? Әрине, өзінікі.
Екі ай бұрын Айсұлудың отыз жасқа толған туған күні еді. Бірақ ол кезде Ерлан іссапарда болатын. Уәде берген — кейін атап өтемін деп. Таңертеңнен достар мен туыстар қоңырау шалып, құттықтаулар жіберіп жатты. Ал Сағаннан — үн жоқ. Айсұлу үмітін үзе бастаған кезде кешке мессенджер сыңғыр етті.
Экранда сурет пайда болды. Май дақтарына толы металл таба. Айсұлу бірден таныды — бұл олардың өз пешінің табасы еді. Демек, Саған соңғы сапарында оны жасырын суретке түсірген.
Суреттің астында қысқа жазу: «Туған күніңмен. Жақсы әйел ас бөлменің тазалығымен көрінеді, оқыған кітаптарының санымен емес. Пешіңді жууды үйрен, Ерлан қонақ шақыруға ұялмайтындай болсын».
Айсұлу ұзақ қарап отырды. Кеудесіндегі ыза көтеріле бастады — ескі серіппе қайта ашылғандай еді. Ол суретті күйеуіне жіберді. Ерлан түн ортасында: «Қойшы, мама ретті жақсы көреді ғой, ескі көзқарас қой. Демалыста тазалап ал да, жақынынға алма» деп жауап жазды.
Кешке шағын пәтерлері кешкі ас иісімен толған. Ерлан шаршап келіп, бәтеңкесін шешпестен, галстугын босаңсыта ас үстеліне отырды.
— Ерлан, маған жібергеніңді оқыдың ба? — деді Айсұлу. — Анаңның хаты туралы.
Даусы сабырлы шығуға тырысқанмен, ішкі дүниесі діріл мен шаншу еді. Ерлан қабағын жырып, телефонға көз тастады да, қолын сілтеді.
— Е, не бопты? Бір той болсын, әдемі өтсін дейді. Не жамандық бар?
— Бұл менің еңбегімнің есебінен ғой, — деді Айсұлу қиналып. — Бізге ол шығын ауыр екенін сен тіпті ойламадың.
Ерлан иығын қомдап, ыңғайсызданған адамдай тұрып, тұздық іздеуге кетті. Айсұлу оның артынан қарап тұрып, еңсесін басқан ауыр шындықты сезді: бұл жай ұсақ дау емес, бұл — олар ойнауға мәжбүр болған “ереже” еді.
Телефон тағы дір етті. Кім екенін ол жақсы білді. Саған. Үш жаңа хабарлама. Бірінші: «Сыйлықтарды алдың ба?». Екінші: «Қаптар алтын түстес болсын». Үшінші — соңғы шеге секілді: «Карлға арналған бөтелкені шатастырма. Өткен жолы арзанды алыппын дейді».
Айсұлу ашуға булығып, телефонды үстелге ұрып қалды. Бойында әлдебір мықты шешім пісіп келе жатқан. Бұл үнсіз қорлықтың ақыры жақын еді.
Бірақ ол әлі білмейтін. Негізгі жарылыс олардың отбасылық тойында болатынын.
Оқиғаның жалғасы бірінші пікірде.
