— Семіз ақымақ! — деп күйеуімнің досы барлығына естіртіп айқайлап, күліп жіберді. Ол менің күйеуімнің атына ай сайын ақша аударып тұратынымды білмейтін.
— Айгүл, мына табақтан алма. Ол жерде майонезбен салат. Саған болмайды ғой, — деді Марат, грильдегі еттен көзін алмай. Тағы күліп қойды.
Он екі адам ұзын ағаш үстелде отырмыз. Үйдің жазғы верандасы. Таңғы алтыдан бастап өзім маринадтаған кәуаптар. Үш жыл бойы жетілдірген маринад рецепті. Салат — менікі, әрине.
Осылай жеті жыл бойы. Алғаш рет Әлібек мені Маратпен таныстырған сәттен бастап, ол мені жоғарыдан төменге қарап, ысқырып: «Әлібек, сен, әлі сүйкімді формаларды жақсы көретін екенсің ғой», — деген. Сол кезде күліп қойдым. Қаттылау, бірақ қалжың ғой деп ойладым.
Олай болмай шықты.
Біз Әлібек екеумізге сегіз жыл болды. Маған қырық, оған отыз сегіз. Екеуміз де екінші некеміз. Ол — инженер-конструктор, мен — Sweet Corner кондитерлік желісінің иесімін. Өз еңбегіммен, несиесіз. Алғашқы үш жыл — табыстың барлығы қайтадан іске. Үйленгенде екі ғана нүктеміз бар еді, қазір — бесеу. Бәрі менікі: ваниль иісі, ақ қабырғалар, жарық пен әйнектен жасалған көрмелер.
Марат — Әлібектің бала күнгі досы. Бірге өсті, бірге әскерге барды, бірге балыққа шықты. Әлібек үшін ол — бауырдай. Мен соны құрметтедім. Сол себепті де төздім.
Марат — Breeze Media жарнама агенттігінің директоры. Логотиптер, орауыш, жарнама. Жаман жұмыс істемейді, бірақ бір нәрседен бейхабар: алты жыл бұрын менеджерім София желіні ребрендингке дайындау үшін дәл сол агенттікті таңдаған. Мен келісімшартқа «SweetPro» деген ЖШС арқылы қол қойдым. Ешқандай есім жоқ, тек қолдар. Осы алты жыл бойы ай сайын төрт жүз мың теңге аударып тұрдық — Марат әлі күнге дейін оны асырап жүрген кім екенін білмейді.
Ал Әлібек білетін. Мен өтінгем: «Айтпа, достық пен бизнесті араластырмайық». Ол үндемеді. Ал Марат әлі қалжыңдай берді.
Ол ыстық кеште, верандада, мен соңғы табақты — пісірілген көкөністерді — әкеліп, күйеуімнің қасына отырдым. Марат шарап құйып жатқан. Әйелі — Құралай — үнсіз бокал айналдырып отыр. Ол күйеуі бастағанда үнемі үндемейтін.
— Айгүл, жазыра едің ғой, бір аздап арықтап алсаңшы, — деді ол бокал созып тұрып. — Купальникті кимейсің бе, әлде парео жамылып жүрсің бе?
Үстелде үнсіздік. Біреу жөткірінді. Әлібектің қолы тіземе түсті — әдеттегідей, «тыныш бол» деген белгі. «Жаман оймен емес қой».
Мен бокалды қолыма алдым. Маратқа тура қарап:
— Сенің агенттігің әлі кеңсе несиесін жаппағанын білесің бе? — дедім.
Оның жүзіндегі күлкі сәл бұзылды. Бір сәтке ғана. Сосын қайта күліп:
— Оны саған кім айтты? Әлібек пе? Ей, бауырым, мынаны күтпеппін, — деді ол бокалды айналдырып.
Әлібек үндемеді.
Мен шарапты ішіп бітірдім. Марат жылдам футбол, демалыс, жаңа көлік туралы әңгімеге көшті. Мен шештім: жарайды. Бірінші рет емес. Шыдаймын.
Кеш батқанда, қонақтар тараған соң, мен ыдыс жуып тұрдым. Су қолымды күйдірді, бірақ мен ештеңе сезбедім. Әлібек келіп, арттан құшақтады.
— Кешір оны. Ол сондай адам.
— Білем. Бірақ «солай ғой» деген сылтау емес.
Ол ауыр күрсінді де, ұйықтауға кетті. Мен тұрдым — судың тамған үнін тыңдап, жеті жылдың салмағын сезіндім: сол бір қалжыңдар, сол бір кешірімдер.
Ай өткен соң — Мараттың туған күні. Қырық екіге толды. Мен торт пісірдім. Иә, ақымақтық. Бірақ мен — кондитермін ғой. Үш қабатты, шоколад глазурімен, карамельмен. Алты сағат жұмыс. Төрт келі.
Әлібек оны абайлап көлікке апарып қойды.
— Керемет. Таң қалады.
Иә, таң қалды. Тек басқа себеппен.
Мейрамхана. Ақ дастархан, жиырма адам, шамдар. Құралай — үнсіз, жаңа көйлекте. Марат — ортасында, күнге күйген, күлкісі жарқыраған, қымбат көйлегінде, өз «аудиториясы». Маған қарап:
— Айгүл, торт керемет. Тек кілегейін өзіңе аздау жұмсағаның дұрыс pa еді, — деп күліп жіберді. Қонақтарға бұрылып: — Айгүл тәттіні жақсы көреді екен, көрініп тұр ғой, иә?
Мен торттың жанында тұрдым, жиырма көз маған қадалды. Біреулер көзін тайдырды, біреулер күліп қойды. Құралай тағы да бокалына үңілді.
Ішімде бірдеңе «щелк» етті. Ашу емес — анық клик, дәл пистолеттің сақинасы сияқты.
— Марат, — дедім сабырлы үнмен, — бұл торттың бағасы 5 500 000 теңге. Сен сәл бұрын саған сыйлық әкелген әйелді қорлап тұрсың. Мен оны қайтарып алам.
Қақпақты жаптым.
Мәңгілікке созылғандай үнсіздік.
— Серьезно ма? — деді ол сенбей.
— Өте.
Көрпешені көтеріп, төрт келіні алып шықтым. Қолым дірілдеген жоқ.
Әлібек көлікте қуып жетті.
— Айгүл, тоқтай тұр.
— Машинада күтем.
— Ол жаман ниетпен емес қой… Ол жай ғана…
— Әлібек, — коробканы капотқа қойдым, — ол «жай ғана» жеті жыл бойы солай. Әр жолы. Бәрінің көзінше. Енді нормальді сияқты көрінгенін қоятын уақыт болды. Жүр.
Біз кетіп қалдық. Таңертең тортты дүкенге апардым. Бір сағатта сатылып кетті.
Әлібек үндемеді. Сосын:
— Ол ренжіді, — деді.
— Мен де.
Кешкі шай. Тыныштық. Түн. Арқам түзу. Дұрыс істедім бе, білмеймін, бірақ бірінші рет ұялмадым.
Екі аптадан соң телефон шалды. Әдетінше, ештеңе болмағандай. Бассейн жанындағы кешке шақырды. «Тортсыз ғана болсын», — деп күлді.
Баруым келмеді. Әлібекке айттым — бармаймын. Ол басын изеді. Бірер күннен кейін:
— Айгүл, ол жерде Сая, Гүлнар, Данияр болады. Көптен көріспедік қой. Мен үшін, жарар ма?
Ол үшін. Жеті жыл — барлығы соның өтінішімен. Әр мейрам, әр кездесу. Есептесем, Маратпен алпыс рет кездесіппін. Алпыс рет — бір уытты қалжың. Бір де бірі — онсыз емес.
Барып көрем дедім.
Мараттың үйі — қаладан сәл сыртта. Аула, бассейн, жарық шамдар. Барлығы мінсіз. Он сегіз қонақ. Жартысын танимын. Мен жабық купальник пен туника кидім. 52 өлшем — иә, толықпын. Білем. Күн сайын тұрып, бес кондитерлік нүктені басқарып, отыз адамға жалақы төлеймін. Менің салмағым — оның шаруасы емес.
Алғашқы сағат әжептәуір өтті: Марат ет қуырып, мен Саямен лимонад ішіп отырдым. Сосын ол бокал ұстап, сол баяғы сенімді әрі улы күлкісімен жақындады…
— Семіз ақымақ! — деп күйеуімнің досы барлығына естіртіп айқайлап, күліп жіберді. Ол менің күйеуімнің атына ай сайын ақша аударып тұратынымды білмейтін.
