ұл үйді мен сатып алдым. Өзім. Және бұл жерде тек екеуіміз ғана тұрамыз — сенің анаңсыз, әпкеңсіз және жиеніңсіз, — деді Айдана жай ғана, бірақ нық дауыспен де, есікті тарс жауып жіберді.
Есіктің тарс еткені бүкіл үйге мылтық атылғандай естілді. Сыртта аяқ дыбыстары бәсеңдей бастады, құлып сылдыр етті. Айдана маңдайын есіктің салқын ағашына тіреп тұрды, тізелері дірілдеп тұрғанын сезді. Ең бастысы — жылап жібермеу.
Үй ішіндегі тыныштық бұрынғыдан өзгеше еді. Қалың, сыңғырлағандай. Бір жағынан бөтен — бірақ сонымен бірге өзінікі. Үй. Оның үйі. Бұл үй күйеуінің ақшасына да, ата-анасының көмегіне де алынған жоқ. Бұл үй — оның еңбегінің, ұйқысыз түндерінің нәтижесі. Ол бұл үйдің әр бөлшегін өзі жобалаған.
Бар болғаны бір сағат бұрын мұнда у-шу, адамдардың дауысы көп еді.
Бөгде дауыстар, бөтен заттардың иісі.
— Ерлан, балам, чемодандарды үлкен бөлмеге апаршы, — деді сенімді түрде Раушан. — Мен Динарамен бірге сонда орналасамыз. Сендерге кішірек бөлме де жетеді ғой, бәрібір екеу ғана емессіңдер ме. Қарсы емессің ғой?
Бұл өтініштен гөрі бұйрық сияқты естілді.
Айдана күйеуіне қарады. Ол чемодандарды ұстап, үнсіз тұрды. Ал оның үнсіздігі әрқашан келісімнің белгісі еді.
— Ерлан? — деді Айдана баяу, бірақ нық.
Ол әйеліне қарады — абыржып, аздап кінәлі адамдай. Оның көзінен таныс өтініш байқалды: тек қазір емес.
Ал бұл уақытта Динара заттарын ашып, үйдегідей жайғасып жатты.
— Дұрысы осы, — деді Раушан келініне қарамастан. — Біз сендерге көмектесу үшін келдік. Біраз уақыт бірге тұрамыз, қалай өмір сүріп жатқандарыңды көреміз. Өмірде не боларын кім білсін.
— Біз өзіміз де бәрін істей аламыз, — деді Айдана сабырмен.
— Әрине, істей аласыңдар… — деп мысқылдай жымиды Раушан. — Ерлан, заттарды апар.
Ерлан ішке қарай жүрді.
Сол сәтте Айдананың ішінде бір нәрсе сынып кеткендей болды.
Жылдар бойғы шыдам, айтылмаған реніштер, бөтен ережелерге көну — бәрі бір сәтте қысқа да анық шешімге айналды.
Айдана далаға шығып, чемодандарды баспалдаққа қойды.
Барлығы суреттегідей қатып қалды.
— Не істеп жатырсың? — деп сыбырлады Ерлан.
— Өз үйімнің есігін жауып жатырмын.
— Айдана, бастама…
— Мен әлдеқашан аяқтадым. Бұл үйді мен сатып алдым. Және мұнда тек біз ғана тұрамыз. Сенің анаңсыз, әпкеңсіз және жиеніңсіз.
Есік тарс жабылды. Қатты. Біржола.
Айдана жалғыз қалды.
Бірнеше секундтан кейін сыртта көліктің моторы қосылды. Көлік кетіп бара жатты, ескі өмірді өзімен бірге алып.
Айдана бөлмелерді баяу аралап шықты, қабырғаларды алақанымен сипап өтті. Үй іші салқын әрі бос еді. Бірақ алғаш рет — тыныш.
Үстел үстіндегі телефон жыпылықтап тұрды. Ондаған қабылданбаған қоңырау.
Соңғы хабарлама Ерланнан келген:
«Телефоныңды өшірдің бе? Бұл бала сияқты қылық қой, Айдана. Қайдасың?»
Айдана ұшақ режимін қосты.
Әлем тыныштыққа айналды.
Ерлан бос тұрақта көлікте отыр еді.
Анасы телефон арқылы айқайлап жатты:
— Ол бізді қуып шықты! Чемодандарымызбен бірге! Тура көшеге шығарып жіберді!
— Апа…
— Мен саған айтқанмын! Анау қыз өзін үйдің иесімін деп ойлайды! Оның үстіне сенің ақшаңа!
Ерлан рөлді қаттырақ қысты. Ол Айдананың түн ортасына дейін жобалар салып, жоспарлармен жұмыс істеген күндерін есіне алды. Бұл үйге оның қосқан үлесі Айдананың еңбегімен салыстырғанда өте аз еді.
Сол кезде ол түсінді: шекара әлдеқашан бұзылған.
Және бұған екеуі де кінәлі.
Ал үйде Айдана терезе алдында тұрып, қараңғылыққа қарап тұрды.
Жалғыз. Бірақ алғаш рет — өз жағында.
Келесі таң тыныш болды.
Салқын таңғы жарық перденің арасынан түсіп тұрды. Есіктің алдында Динара пайда болды — анасы жоқ.
— Сәлем, үй иесі, — деді ол улы жымиып. — Өз үйіңе кіргізесің бе?
— Неге келгеніңді айт, Динара.
— Анам түні бойы жылады! Қан қысымы көтеріліп кетті! Сенің бұл әрекетің жазасыз қалады деп ойлайсың ба?
— Мен тек бес жылға созылған спектакльді аяқтадым, — деді Айдана сабырмен.
— Біз сендерге көмектестік! Біз — отбасы! Ал сен кімсің өзі?!
— Мен енді сендердің ережелеріңмен өмір сүрмейтін адаммын.
Динараның өңі бозарып кетті. Айтар сөзі қалмады.
Ал Айдана жай ғана бұрылып, үйге қайта кірді.
Тыныштық қайтадан бөлмелерді толтырды.
Бірақ бұл жолы ол басқаша естілді — жаңа өмірдің басталуындай.
