Сол кеште кеңсе шамдары бірінен соң бірі сөніп жатты, мен болса компьютер алдында ұзақ отырдым. Экранда баяу жылжып жатқан есептердің жолдары, кестелер, хаттар — осының бәрі Клара Мұратқызы ешқашан түсіне алмайтын, бірақ үнемі жоғары дауыспен пікір айтатын дүниелер болатын. Мен оның қолтаңбалары сақталған архив бумасын аштым да, бір жыл бұрынғы жағдай есіме түсті: төлем тапсырмасын толтыруда ол қате жіберген кезде соны түзеп берген өзім едім. Сол кезде көзімді жұмдым — күйеуімнің өтінішімен. Ал бүгін мен жай ғана тыныш түрде «Қызметтік айыппұлдар» деген қалтаны аштым. Олжас үйге кеш келді. Мен қолымда суып қалған шайымды ұстап, таңертеңгі оқиғадан бері жылынып үлгермей отырдым. Келіп, курткасын шешті де, сақтықпен қарады: — Анашым маған хабарласты… Таңертең не болды? Мен оның көзіне қарадым. Көздері екі оттың ортасында қалған адамның көзіндей шаршаңқы еді. Бір сәт менің жүрегімді аяушылық кернеді. — Ол менің шарфымды жұлып алып, бәрінің көзінше ‘түкке тұрғысызсың’ деді. — Құдай-ау, — деп Олжас маңдайын уқалады. — Лена, сен оның қандай адам екенін білесің ғой… — Білем, Олжас. — Мен шыныаяқты қойдым. — Бірақ бұдан былай үнсіз қалмаймын. Ол біразға дейін үндемей отырды, сосын жай бас изеді.
Бұл жолы, мүмкін, алғаш рет, ол анасын ақтауға тырыспады. Келесі күні корпоративті таралымда хабарлама шықты: қаржы бөлімі бойынша тергеу басталды, теріс пайдалануға байланысты жоспарлы тексеріс деп жазылған. Клара, әрине, дәлізде айқайлап, бәріне бұл — «жастың қастандығы» деп дәлелдегісі келді. Бірақ түске таман оның кабинетін мөрлеп тастады. Түскі уақытта София маған келіп, кофе әкелді де сыбырлап айтты: — Бұл сен бе? Мен жымиып: — Жоқ, компания тек тәртіп орнатуға шешім қабылдады, — дедім. Ол түсіне бас изеді. Біз екеуміз де білетінбіз: тәртіп өздігінен келмейді. Кешке қарай кеңсе ішінде сыбыс тарады: Клара уақытша жұмыстан шеттетіліпті, жақында кадрлық өзгерістер де болуы мүмкін екен. Мен қуанып кеткенім жоқ. Кейбір жеңістер бар — олардың кейін жанды босатып кететін тыныштығы ғана қалады. Бірақ бәрібір — дем алу жеңілдеп қалды. Бір апта өткен соң Клара қоңырау шалды. Дауысы суық, сынғыш еді: — Мен апама кетемін. Бұның бәрі — сенің істің… — Жоқ, — дедім сабырлы түрде.
— Бұл – басшылықтың шешімі. Ал, Клара апай, шарфты өзіңізде қалдырыңыз. Сізге — қорлаудың бағасын еске салып тұрсын. Ол біраз үнсіз тұрды да, байланысты үзді. Кейін Олжас айтты: анасы барлық төлемдерден айырылыпты. Банк оның бонустары мен өтемақыларын бұғаттап тастаған. Ол шағым бергісі келгенмен, компанияның заңгерлері бірауыздан қарсы болған — барлық құжаттар оған қарсы екен. Бір күні жұмысқа келгенімде Асқар маған жымиып: — Көрдім, сен қайтадан көк түсті киімдерді ұната бастапсың, — деді. — Расында да, солай, — дедім күліп. Мен дәлізбен баяу жүріп бара жаттым — тыныш, сенімді, өз абыройын қорғаған адамның жүрісіндей. Әйнек кабинеттердің ар жағында өмір қайнап жатты, менеджерлер бір-бірімен дауласып, біреу кофе ішіп тұр. Бәрі бұрынғыша сияқты. Бірақ ауа басқа еді. Тек кейде бағанадан өтіп бара жатып, мойнымда әлсіз салқынды сеземін — сол қорлаудың бастау нүктесіне айналған сәттің естелігі секілді. Кейде өмір дәл сол жерден басталады.
