Кішкентай қыз орманда адасып қалды, қасында тек адал иті ғана бар еді: ымырт түскенде оларға қасқырлар тап берді, ал содан кейін күтпеген жағдай болды 😱😱
Ол кезде мен әлі кішкентай бала едім, бірақ сол күн өмір бойы есімде мәңгі сақталып қалды. Әкем Қайрат екеуіміз күзде әдеттегідей орманға саңырауқұлақ теруге шыққанбыз. Бәрі әдеттегідей болатын: әкем алда келе жатыр, қолындағы себеті орманның сый-құрметіне толған, ал мен оның артынан секіріп-ойнап, балаға тән әндерімді ыңылдап айтып келе жаттым. Жанымызда біздің адал итіміз – Тұйғын шапқылап жүрді, бірде әкеме, бірде маған жүгіріп келіп, бізді күзеткендей болатын. Орман да әдемі, жайлы көрінді — күннің жылы шуағында ағаштардың жапырақтары алтын түстес болып жарқырап тұрды, ауада қылқан жапырақ пен сарғайған жапырақтың иісі аңқып тұрды. Ешқашан бұл күн шынайы сынаққа айналады деп ойламаппын.
Бір кезде байқаусызда әкемнен қалып қойғанымды түсіндім. Оның бойы алыстай берді де, ақыры жасыл көлеңкенің арасында көзден таса болды. «Жүгіріп жетіп аламын ғой» деп ойладым, бірақ неғұрлым алға жүрген сайын, әкем де, итім де жанымда жоқ екенін сездім. Бір сәтке дейін мейірімді көрінген орман кенеттен қорқынышты әрі шексіз болып кетті. Тоқтап, әкемді дауыстап шақырдым. Жауап болмады. Әкем менің жоқтығымды байқаған сәтте іздей бастайтынын білдім, бірақ уақыт тым ұзақ созылып бара жатты, айнала тып-тыныш еді.
Бір сағаттай өтті. Биік ағаштардың арасында жалғыз тұрдым, олар маған алып дәулердей көрінді, жүрегім қорқыныштан қысылып бара жатты. Күн батып барады, ымырт қоюлана түсті, ал әрбір сыбдыр үрей туғызды. Кенет орманды жарып ұзақ ұлу естілді. Әкемнің осы жақта қасқырлар бар деген сөзі есіме түсті де, бүкіл денем дірілдеп кетті. Бір ағаштың діңіне тығылып, демімді ішіме тартып, дыбыс шығармауға тырыстым.
Сол сәтте тып-тыныш орманда аяқ дыбысы шықты. Олар барған сайын жақындай берді. Ішімнен: «Бұл қасқыр…» – деп ойладым. Көзіме жас толып, тізем қалшылдап кетті. Бірақ келесі сәтте қалың бұтаның арасынан біздің итіміз Тұйғын секіріп шықты! Қуанып, оның мойнын құшақтап, бетін жылы жүніне жасырып жібердім. Сол сәтте ғана өзімді жалғыз емес, қорғаушым бар екенін сезіндім. Бірақ әкем әлі де көрінбеді.
Кенет Тұйғын тік тұра қалды. Құлағын жымырып, желкесіндегі жүні тік тұрды, ернін жиырып, өткір тістерін ақситты. Мен оның қимылын қалт жібермей бақтым. Сол кезде қараңғылықтың арасынан бір сұлба баяу шықты. Бұл – қасқыр еді. Көздері ымыртта жарқырап тұрды, бізге тіке қарап, біртіндеп жақындай берді. Мен орнымнан қозғалмай, қорқыныштан айқайлауға да дәрменсіз қалдым. Бірақ одан кейін болған оқиға жанымды қатты дүр сілкіндірді…
