Күйеуім мені сабап, перзентханаға да келген жоқ. Үш күн бойы дәлізден оның қадамдарын күттім, есік сықырын тыңдап, әрбір дыбысқа құлақ түрдім, бәлкім келеді деп үміттендім… Бірақ үнсіздік қоюлана түсті, ал телефон мүлде тынды. Үйге өзім қайттым — құшағымда екі сәбиім, жұтылмай тұрған алып бір түйін тамағымды қысып тұрды.
— Кленова көшесі, сегізінші үйге такси, — дедім сыбырлап қана, даусым дірілдемесін деп тырысып. Ұлым сол қолымда — жылы әрі қауырсындай жеңіл, ал оң қолыммен қызымды кеудеме қысып алдым, тіпті бір сәтке қоя берсем, жоғалып кететіндей көрінді.
Жүргізуші үнсіз ғана басын изеп, айнадан маған қарады. Көзі қолымдағы екі орамға түсті. Екі кішкентай таспа — қызғылт және көк — үміт пен қайғының белгісіндей. Оның бірдеңе айтқысы келгенін сездім, бірақ ол үнсіз қалды, осы нәзік тыныштықты бұзуға батпады.
Екі кішкентай көз жұбы, сондай әлсіз, сондай қорғансыз, маған сеніммен қарады. Сол сәтте ішім удай ашып, жаным сығылып бара жатты. Мен сездім: олар әлі білмейді, бұл дүниенің қатал екенін, онда сатқындық бар екенін, әкенің ең маңызды сәтте де келмей қоюы мүмкін екенін.
— Әкелері қарсы алып жатыр ма? — деп сұрады жүргізуші ақыры, машина ақырын қозғалғанда. Даусынан қарапайым адамдық үміт естілді.
Мен тек терезеге бұрылып қарадым. Не айтам? Не деп түсіндірем? Үш күн бойы Ерлан телефон көтермегенін бе, жоқ болып кеткендей? Перзентханадағы мейірбикелер мен қайта-қайта сұрағанда, «келді ме?» деп, бір-біріне қарап, көздерінен аяныш толы үнсіздік сезілгенін бе? Төсегімнің жанындағы жалғыз гүл шоғын күйеуім емес, көршім Айман әкелгенін бе — аты-жөнімді де білмейтін қарапайым әйел, бірақ басқа біреудің сәбилеріне қуана білген?
Айдана — қызымды осылай атадым — мұрнын тыжырайтып, ернін жыбырлатып, баяу қыңқ етті. Оның нәзік дауысы жүрегімді шаншытты, көзімдегі жас әрең ұсталды. Ал ұлым Нұрасыл әпкесінің мазасыздығын сезгендей, дереу іле-шала жылады — қаттырақ, табандырақ, талап еткендей. Егіздер. Олар әлі бір-бірінсіз өмір сүре алмайды, жыласа да бірге жылайды.
Артқы орындықта отырып, екеуін де құшағыма қыстым. Әлем маған осы екі кішкентай орамға ғана сыйып қалғандай. Бұл әлемде күйеу жоқ, оның уәдесі жоқ, қолдау күту де жоқ. Тек менің тынысым, олардың ты
