Дәл бәрі бітті деп ойлаған сәтте, ағаштардың арасынан біртүрлі жарық пайда болды. Алғашында қария оны елес шығар деп ойлады — қорқыныш пен шаршаудан туған көз алдау ғана. Бірақ жарық барған сайын күшейіп, тербеліп, орманның өзі тыныс алып тұрғандай көрінді. Қасқырлар сілейіп қалды. Бірінен соң бірі ырылдағандарын тоқтатты, бастарын түсірді.
Кенет қараңғылықтың арасынан бір сұлба көрінді. Бұл да қасқыр еді, бірақ өзгеше — алып, аппақ, қардай таза жүнді, көзі оттай жанып тұр. Ол үнсіз, салтанатты түрде алға қарай адымдады. Оның болмысы қорқынышты емес, керісінше, тыныштық пен күштің бейнесіндей еді. Сосын ол терең, ұзақ ұлыды — даусы орманды жаңғырықтырды, жүректі шымырлатты. Сол мезетте қалған қасқырлар шегініп, бір-бірлеп көлеңкеге сіңіп кетті.
Қарт ағаштың басында тынысын ішіне тартып, не болғанын ұқпай тұрды. Ақ қасқыр ағаш түбіне келіп, жоғары қарады. Олардың көздері түйісті — адам мен аңның арасындағы бір сәттік үнсіз түсіністік орнады. Сол көзқараста ызадан да, аштықтан да белгі жоқ еді — тек терең даналық пен беймәлім мейірім сезілді. Бір сәттен соң қасқыр басын аспанға көтеріп тағы бір рет ұлыды да, артына бұрылып, орманның қараңғылығына сіңіп жоғалды.
Қарт ұзақ отырды. Денесі дірілдеп, қолдары ағаш қабығына жабысып қалды. Ақыры төмен түсіп, аяғын әрең басып жерге жетті. Айналасында қасқырлардың іздері сайрап жатыр, ал олардың арасында бір алып із — ақ қасқырдың табанының ізі. Ол шын ба, түс пе — айыра алмады. Бірақ жүрегінде бір сезім пайда болды: ол енді жалғыз емес.
Қарт рюкзагын көтеріп, таныс сүрлеумен баяу жүріп кетті. Орман тыныш еді, бірақ бұрынғыдай емес. Аспандағы ай жарығы ағаш бұтақтарынан сығалап, жерге күміс сәуле төгіп тұрды. Әрбір сыбдыр, әрбір көлеңке оған әлдебір белгі сияқты сезілді. Бірақ қорқыныш жоқ еді — тек әлдебір сабыр, қорғаушы бір рухтың бар екенін сезіну.
Бірнеше шақырым жүрген соң алыстан әлсіз жарық көрінді — шағын алаңқайда от жанып тұр екен. Екі жас аңшы от басында сөйлесіп отырды. Қартты көргенде орнынан атып тұрды.
— О, Құдайым! — деді бірі. — Біз сені өліп қалды деп ойладық! Мұнда қасқырлар қаптап жүр ғой!
Қарт оттың жанына отыра кетті, дірілдеп, демін әрең алып.
— Қасқырлар… сегіз, бәлкім, тоғыз… Бірақ біреуі келді… ақ… бәрін қуды, — деді ол сыбырлап.
Аңшылар бір-біріне қарады.
— Ақ қасқыр ма дедің бе? — деп сұрады жасырақ жігіт. — Менің атам сондай туралы айтқан. Айтатын, орманның иесі — ақ қасқыр, өмір мен өлімнің арасындағы адамдарға ғана көрінеді деп.
Қарт үндемеді. Тек отқа қарап отырды. Көздерінде сол оттың шағылысы мен әлгі аңның көзіндегі жарық бар еді. Ол бір тылсым күшпен бетпе-бет келгенін сезді.
Таң атқанда олар ауылға бірге қайтты. Ешкім жол бойы сөйлемеді. Тек жел ағаштардың арасынан сыбдырлап өтіп, түннің ізін жойып бара жатты. Сол күннен бастап қарт өзгере бастады — даусы бәсең, жүрісі баяу, бірақ көзқарасы бұрынғыдан да анық, терең еді. Жыл сайын дәл сол күні ол орманға жалғыз кететін болды. Кешке ғана оралып, үнсіз отыратын, жүзінен бір жұмбақ тыныштық байқалатын.
Бір жылы ол қайта оралмады. Аңшылар бірнеше күн бойы іздеді. Ақыры баяғы оқиға болған алаңқайға жетті. Сол жерде оның ескі рюкзагы тұр еді, ағаш түбінде қалдырылған. Адамның ізі жоқ, тек жаңа, үлкен қасқыр табандарының ізі бар — барлығы орманның ішіне қарай кетіп барады.
Оны ешқашан таппады.
Содан бері жұрт ай толған түндері орманның түкпірінен адам мен қасқырдың бірге жүрген көлеңкесін көреміз дейді.
Кейбіреулер тіпті екі демнің дыбысын, екі бейненің бірге қозғалғанын естігенін айтады.
Сол уақыттан бері бұл орманда ешкімге қасқыр шабуыл жасамаған. Жолдар тыныш, аңдар адамдардан қашпайды. Адамдар бұл жерден ерекше тыныштық, беймәлім қорғаушы рухтың бар екенін сезеді. Қарияның да, ақ қасқырдың да жаны бірігіп, орманның күзетшісіне айналды дейді үлкендер.
Сондықтан егер бір күні түн ортасында алыстан ұлыған дауысты естіп қалсаң — қорықпа. Бұл қорқыныштың емес, амандықтың белгісі. Айтуларынша, бұл – ақ қасқыр мен қарияның үні. Олар әлі де орман ішімен бірге жүріп, оның құпияларын және адасқан жандарды қорғайды.
