Жүрегім кеудемнен жұлып алардай дүрсілдеді. Телефон шамын өшіріп, тыныс алмай қалдым. Қақпаның ар жағында біреу дем алып тұр. Жел емес — ауыр, баяу тыныс. Құм сықырлап, ауыр етік табанының дыбысы, кідіріс — сосын тыныштық. «Сабыр», дедім өзіме. Бәлкім, балықшылар. Немесе жай қызықпай жүрген біреу. Бірақ ішкі дауысы: «Сені тапты», — деп сыбырлады. Қара көлікке көз тігіп, қабырғаға сүйендім — ол мені қорғайтындай көрінді. Артқы орындық астында бір қойма бар еді — ішін көру керек. Ағамның хаты қолымда қалтырап тұр: «…Шындықты білмесең — өлем деп ойла. Бардачокта шеберханаға арналған жәшіктің кілті бар. Ішінде — дәлелдер. Ерлан мен Филиптің компанияларына қатысты құжаттар. Солардың көшірмесін газетке бер. Редактор — Питер Дюваль. Ол менің ескі досым. Басқасына сенбе». Төменде күн-айы — екі апта бұрын. Қолтаңбаның жанында — кофенің дөңгелек ізі. Іштегі бәрі тоқтап қалғандай. Ол бәрін алдын ала білген. Сырттағы қадам үнінен селк еттім. Есіктің көлеңкесінен бір сүлбе көрінді. Тізерлеп, тыныш көтеріліп, артқы орындығын аштым. Металл қорап сезілді. Қақпағы оңай ашылды. Ішінде — ақша, ұқыпты буылған еуро бума, шағын қатты диск және қағаздар. Есік сәл дір етті.
Тынысымды ішіме алдым. «Шық» — біреу тұтқаны тексерді. Құжаттарды күртешемнің ішіне салып, еденге құладым да, төрттағандап жан-есігіме қарай жылжып шықтым. Тот басқан құлып әрең бұзылды. Қараңғылыққа сүңгідім. Жаңбыр бетіме ұрды. Өзен бойымен жүгіріп келем, аяқ астым лай. Артымнан есік тарс етіп жабылды, артынан ер адамның дауысы естілді: — Айжан! — таныс дауыс, баяу, уыттай. Ол мені тапты ма? Әлде бұрыннан білген бе? Төңкерілген қайықтың артына тығылдым. Ол боқтап, тас тепкіледі. Кейін телефон үні мен үздік сөздер: «Ол осында. Құжаттарды алды. Әлі ұзап кеткен жоқ». Жерге жабысып қалдым. Барлығы түсінікті болды. Қорлық, ымырасыз үнсіздік, ағаның кенет жомарттығы — бәрі бір тізбек. Олар тек ағамнан қорыққан. Енді қорқу менің үлесіме тиді. Қадамдары алыстағанын күттім де, бойымды тіктеп, жақынымдағы трассаға қарай жылжыдым. Бірінші тоқтаған жүк көлігі — менің құтқарушым болды. — Қалаға дейін апарасыз ба? — дедім ентігіп, есікті ұстап. Жүргізуші — шаршаған жүзді егде адам — басын изеді. — Отыр. Бірақ су болыпсың ғой. Кабина іші темекі мен кофе иісі. Термоқұтты ұстап, қолымды жылытып келемін. Басыма тек жалғыз ой: «Питер Дюваль».
Сол ғана сенім。 Таң атқанша жүз шақырым артта қалды. Қаланың шетінде жүргізуші 24 сағаттық кафенің алдында түсіріп кетті. Сол жерде алғаш рет еркін дем алдым. Құжаттарды тексердім — София Қалибекова атымен жасалған паспорт мінсіз. Бетім өзімдікі, бірақ бұдан былай басқа өмір. Келесі пойызбен астанаға жеттім. Терезеде өз бейнеме қарадым. Көз астында көгерген іздер, қол дірілдеп тұр, бірақ іштегі күш тасып барады. Мен енді баяғы «үндеме, айқайлама» деген әйел емеспін. Енді қайтып оралмаймын. Редакцияның мекенін таңертең таптым. Ескі қаладағы шағын ғимарат. Ресепшнде отырған қыз таңдана қарады: — Кімді іздеп едіңіз? — Питер Дювальды. Тек өзін. Бұл — шұғыл. Қыз әйнектің ар жағына меңзеді. Бірнеше минуттан соң маған қарай шашы ағарған, тік тұрған журналист шықты. Сол сәтте мен одан ағамды көрдім — сол сабыр, ішкі ауырлық. — София Қалибекова? — деді ол жалған паспортқа көз салып. — Әлде Айжан ба енді? — Қайдан… білесіз? — дедім күліп те, жылап та білмей. — Мальколм ескерткен, — деді ол сабырмен. — Көп бұрын. Бұл күн келеді деп. Қағаздарды, диск пен конвертті үстелге қойдым. Питер тез қарап шықты, жүзі бозарып кетті.
— Құдай-ау… Енді сені іздемейтін адам болмайды, — деді ауыр тыныс алып. — Жарайды. Тыңда. Біз мұндай істермен жұмыс істеуге машықпыз. Бірақ саған жоғалуға тура келеді. — Жоғалуға? — ащы күлдім. — Мен онсыз да жоғалдым. Питер басын изеді. — Онда бастаймыз. Бүгін бәрі шындықты біледі. Редакцияда кофе мен қағаздың иісі тарады. Мониторларда файлдар ашылды, деректердің жолдары ағып жатты. Сатқындықтың бүкіл тізбегі экранда біріге бастады. Ал мен алғаш рет қорыққан жоқпын. Ғимараттан шыққанда қала жауыннан кейін жарқырап тұрды. Қалтамда — жаңа телефон, ескі эллингтің кілті және Питердің нөмірі жазылған қағаз. Басымды сұр аспанға көтердім. Бір жерде, биікте, ағам Мальколм ақыры тыныш дем алғандай. Артымда қозғалтқыш үні. Қара седан баяу тоқтады. Әлем тағы да тоқтағандай. Терезе сәл ашылып, таныс дауыс естілді: — Айжан… сөйлесейік пе? Бұрылып қарасам — ағам Филип. Түсі суық, әлдебір сенімсіздік. Бірақ көзі сол баяғыдай: тоң келбет. — Кеш қалдың, — дедім де, жолымды жалғадым. Сол сәтте алыстан ағамның дауысы естілді: «Енді сен боссыңы».
